Umowa Alvor -
Alvor Agreement

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Rodzaj Przyznanie niepodległości
Sporządzony 25 kwietnia 1974 – 14 stycznia 1975
Podpisano 15 stycznia 1975 r.
Lokalizacja Alvor , Portugalia
Efektywny 11 listopada 1975 r.
Imprezy
Język portugalski

Porozumienie z Alvor , podpisane 15 stycznia 1975 r. w Alvor w Portugalii, przyznało Angoli niezależność od Portugalii w dniu 11 listopada i formalnie zakończyło 13-letnią wojnę o niepodległość Angoli .

Umowa została podpisana przez rząd portugalski, Ludowy Ruch Wyzwolenia Angoli (MPLA), Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (FNLA), Narodowy Związek Całkowitej Niepodległości Angoli (UNITA) i ustanowiła rząd przejściowy w składzie przedstawicieli tych czterech stron. Nie została podpisana przez Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy (FLEC) ani Rewoltę Wschodnią , ponieważ pozostałe partie wykluczyły je z negocjacji. Rząd przejściowy wkrótce się rozpadł, a każda z frakcji nacjonalistycznych, nieufna wobec innych i niechętna dzieleniu się władzą, próbowała siłą przejąć kontrolę nad krajem. To zapoczątkowało angolską wojnę domową . Nazwa umowy pochodzi od miejscowości Alvor w południowym portugalskim regionie Algarve , gdzie została podpisana.

negocjacje

Lewicowi oficerowie wojskowi obalili rząd Caetano w Portugalii podczas rewolucji goździków 25 kwietnia 1974 roku. MPLA, FNLA i UNITA wynegocjowały porozumienia pokojowe z przejściowym rządem portugalskim i rozpoczęły walkę o kontrolę nad stolicą Angoli, Luandą , oraz reszta kraju. Holden Roberto , Agostinho Neto i Jonas Savimbi spotkali się w lipcu w Bukavu w Zairze i zgodzili się na negocjacje z Portugalczykami jako jednym podmiotem politycznym. Spotkali się ponownie w Mombasie w Kenii 5 stycznia 1975 r., uzgodnili zaprzestanie walki i przedstawili wspólne stanowisko negocjacyjne w sprawie nowej konstytucji. Spotkali się po raz trzeci w Alvor w Portugalii w dniach 10-15 stycznia i podpisali to, co stało się znane jako Porozumienie z Alvor.

Semestry

Angola

Partie zgodziły się na przeprowadzenie wyborów do Zgromadzenia Narodowego Angoli w październiku 1975 r. Od 31 stycznia 1975 r. do uzyskania niepodległości rządził rząd przejściowy składający się z portugalskiego Wysokiego Komisarza Admirała Rosy Coutinho i Rady Premierów (PMC). PMC składało się z trzech przedstawicieli, po jednym z każdej angolskiej strony porozumienia, z rotacyjnym premierem wśród przedstawicieli. Każda decyzja PMC wymagała poparcia dwóch trzecich. Dwanaście ministerstw zostało podzielonych między partie angolskie i rząd portugalski, po trzy na każdą. Autor Witney Wright Schneidman skrytykował ten zapis w Engaging Africa: Washington and the Fall of Portugal's Colonial Empire za zapewnienie „wirtualnego paraliżu władzy wykonawczej”. Biuro Wywiadu i Badań ostrzegło, że nadmierna chęć zachowania równowagi sił w porozumieniu ogranicza zdolność funkcjonowania tymczasowego rządu Angoli.

Głównym celem portugalskiego rządu w negocjacjach było zapobieżenie masowej emigracji białych Angoli. Paradoksalnie, porozumienie pozwoliło jedynie MPLA, FNLA i UNITA na nominowanie kandydatów do pierwszego zgromadzenia, celowo pozbawiając Bakongo na wschodzie kraju, Cabindese (mieszkańcy Kabindy , eksklawy na północ od reszty Angoli, wielu z których pragnęli niepodległości oddzielonej od Angoli) oraz białych. Portugalczycy rozumowali, że biali Angolczycy będą musieli przyłączyć się do ruchów nacjonalistycznych, a ruchy te będą musiały złagodzić swoje platformy, aby poszerzyć swoje bazy polityczne.

Porozumienie wzywało do integracji bojowych skrzydeł stron angolskich w nową armię, Siły Obronne Angoli . ADF miałby 48 000 czynnego personelu, składającego się z 24 000 lokalnych czarnych żołnierzy armii portugalskiej i odpowiednio 8 000 myśliwców MPLA, FNLA i UNITA. Każda partia miała utrzymywać osobne baraki i placówki. Każda decyzja wojskowa wymagała jednomyślnej zgody dowództwa każdej ze stron i wspólnego dowództwa wojskowego. Siłom portugalskim brakowało sprzętu i zaangażowania w sprawę, podczas gdy angolscy nacjonaliści byli do siebie wrogo nastawieni i brakowało im szkolenia.

Traktat, na który FLEC nigdy się nie zgodził, określał Kabindę jako „integralną i niezbywalną część Angoli”. Separatyści postrzegają porozumienie jako naruszenie prawa Kabindy do samostanowienia . W sierpniu 1975 r. MPLA przejęło kontrolę nad Kabindą.

Realizacja

Agostinho Neto , lider MPLA i pierwszy prezydent Angoli , spotyka się z ambasadorem Polski w Luandzie w 1978 roku
, z trzema przywódcami . Przywódcy Angoli wydali Deklarację Nakuru 21 czerwca, zgadzając się na przestrzeganie postanowień Porozumienia z Alvor, jednocześnie przyznając, że wzajemny brak zaufania doprowadził do przemocy.

Wielu analityków skrytykowało rząd przejściowy w Portugalii za przemoc, która nastąpiła po porozumieniu z Alvor, ze względu na brak troski o wewnętrzne bezpieczeństwo Angoli i faworyzowanie MPLA. Wysoki Komisarz Coutinho, jeden z siedmiu przywódców Junty Ocalenia Narodowego , otwarcie rozprowadzał byłą portugalską broń i sprzęt wojskowy siłom MPLA. Edward Mulcahy, pełniący obowiązki asystenta sekretarza stanu ds. Afryki w Departamencie Stanu Stanów Zjednoczonych , powiedział Tomowi Killoranowi , konsulowi generalnemu USA w Angoli, by pogratulował PKW, a nie FNLA i UNITA z własnej inicjatywy i Coutinho, za Portugalię. niestrudzone i przedłużające się wysiłki” na rzecz porozumienia pokojowego. Sekretarz stanu USA Henry Kissinger uznał, że jakikolwiek rząd z udziałem prosowieckiej, komunistycznej MPLA jest nie do zaakceptowania, ale prezydent USA Gerald Ford nadzorował zwiększoną pomoc dla FNLA.

W lipcu MPLA brutalnie wypchnęło FNLA z Luandy, a UNITA dobrowolnie wycofała się do swojej twierdzy na południu. Tam siły MPLA zaatakowały UNITA, która wypowiedziała wojnę. Do sierpnia MPLA kontrolowało 11 z 15 stolic prowincji, w tym Kabindę i Luandę. Republika Południowej Afryki interweniowała 23 października, wysyłając 1500 do 2000 żołnierzy z Namibii do południowej Angoli. Siły FNLA-UNITA-RPA zdobyły pięć stolic prowincji, w tym Novo Redondo i Benguela , w ciągu trzech tygodni. 10 listopada Portugalczycy opuścili Angolę zgodnie z umową Alvor. Siły kubańskie-MPLA pokonały siły południowoafrykańskie-FNLA, utrzymując kontrolę nad Luandą. 11 listopada Neto ogłosił niepodległość Ludowej Republiki Angoli. Odpowiedzią FNLA i UNITA było ogłoszenie własnego rządu z siedzibą w Huambo . W połowie listopada rząd Huambo przejął kontrolę nad południową Angolą i zaczął naciskać na północ.

Zobacz też

Bibliografia