Jeleń Elda -
Eld's deer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Jeleń Elda Panolia eldii.jpg
Stan ochrony

Zagrożone  ( IUCN 3.1 )
Królestwo: Animalia Gromada: Chordata Klasa: Mammalia Zamówienie: Parzystokopytne Rodzina: Cervidae Podrodzina: Cervinae Rodzaj: Rucervus Gatunek:
R. eldii
Nazwa dwumianowa Synonimy
  • Cervus eldii (M'Clelland, 1842)
  • Panolia eldi Szary, 1850
  • Panolia eldii Pocock, 1943

Jeleń Eld's ( Rucervus eldii ), znany również jako jeleń thamine lub brow-antlered , jest zagrożonym gatunkiem jelenia endemicznie dla Azji Południowej .

Taksonomia

Gatunek został po raz pierwszy opisany przez Jana McClelland w 1840 roku na podstawie próbek uzyskanych w Manipur , Indie . Został on opisany bardziej szczegółowo przez Percy'ego Elda w 1841 roku; sugerowano nazwać jelenia Cervus Eldii . McClelland ukuł naukową nazwę Cervus (Rusa) frontals w 1843 roku. W 1850 John Edward Gray zaproponował nazwę Panolia eldii dla jelenia.

Trzy podgatunki jelenia Elda to:

  • Odnośnie. siamensis : jeleń z rogami czołowymi występuje w Kambodży , Chinach , Laosie , Tajlandii i Wietnamie , i być może powinien być traktowany jako osobny gatunek. Populacja na chińskiej wyspie Hainan jest czasami uważana za inny podgatunek, R. e. hainanus , ale nie jest to poparte dowodami genetycznymi . Został opisany przez Lydekkera w 1915 roku.

Wygląd zewnętrzny

Następujące pomiary zostały zgłoszone dla jelenia Elda:

  • Długość głowy-ciała: 150-180 cm (59-71 cali)
  • Wysokość ramion: 110–125 cm (43–49 cali)
  • Długość ogona: 20-30 cm (8-12 cali)
  • Waga: 125–175 kg (276–386 funtów)
  • Długość poroża: 99 cm (39 cali)
Porucznik Percy Eld z armii bengalskiej, szkic portretu autorstwa Colesworthey Granta (1839)

Jelenie są na ogół średniej wielkości i są podobne do wielkości i kształtu spokrewnionej barasingha ( R. duvaucelli ). Gatunek ma bardzo królewską i pełną wdzięku budowę przypominającą Cervus . Jego nogi są cienkie i długie, ma długie ciało z dużą głową na cienkiej szyi. Gardło mężczyzny ma gęstą grzywę długich włosów. Samce (jelenie) są wyższe i cięższe niż samice (zad lub łanie). Ich sierść, szorstka i szorstka, zmienia kolor wraz z porą roku; w lecie kolor jest czerwonawo-brązowy, natomiast w zimie , okazuje ciemny brąz, z tendencją do samców być ciemniejsze niż samice. Ogon jest krótki, a na zadzie nie ma wyraźnej plamy. Mimo tych cech są one w rzeczywistości spokrewnione z jeleniem Père David . Poroże, w kształcie łuku lub liry , nie rośnie w górę, ale ma tendencję do wyrastania na zewnątrz, a następnie do wewnątrz; mniejsza gałąź wyrasta z przodu głowy. Zęby brwiowe są szczególnie długie i zauważalne. Czoło-antlered jelenia jest tak nazwany, ponieważ mają długie brow zęby . Co roku zrzucają poroże, przy czym największe rozmiary osiągają w okresie lęgowym .

Stan ochrony

Stan ochrony trzech podgatunków jelenia Eld's według kraju to:

Pierwsza ilustracja jelenia Elda

Indie

, który przedstawia pierwszoosobową, symboliczną narrację samego dotkniętego 'jelenia'. Cytowany poniżej finałowy wniosek jelenia w zwięzły sposób stawia bezpieczeństwo zapewniane w parku we właściwej perspektywie.

„'Dzięki tym młodym ludziom, którzy mieszkają w pobliżu', powiedział. Byłem szczęśliwy i czułem się wdzięczny młodzieży za uratowanie nam życia. Mój przyjaciel dodał, że ci ludzie naprawdę kochali i szanowali jelenia Sangai. Wierzyli, że zabicie Sangai było grzech niewybaczalny. Według legendy Meitei, Sangai są łącznikiem między ludźmi a naturą. Więc zabicie nas oznaczałoby zerwanie więzi. Mój przyjaciel poinformował mnie, że ludzie zaniepokojeni zwierzętami, tacy jak my, utworzyli grupę. Uczą innych, jak chronić zwierzęta też.

Wiadomość, że ludzie robią co w ich mocy, by ocalić phumdis, jelenie takie jak ja, i jezioro Loktak, budzi we mnie nową nadzieję. – Jak miło z ich strony! Myślałem.

W każdym razie robi się ciemno i wraz z koleżanką musimy wracać do naszego stada. A ci z was, którzy są w pobliżu, mogą cieszyć się naszym tanecznym chodem, gdy wracamy do domu. Byłoby wspaniale, gdybym mógł cię znów spotkać. Moglibyśmy razem zatańczyć w KLNP, jeśli zdążysz tu kiedyś!”

Zakres domu jelenia brow-antlered w parku ogranicza się do 15-20 km 2 (5,8-7,7 ²) w południowo-zachodniej części jeziora, gdzie phumdis, na których jelenie kwitną, są obfite. Badania przeprowadzone na proporcjach, na podstawie masy ciała jelenia , łania i płowego , wynoszą 4:2:1. Sangai dystrybucja podyktowane schronienia i dostępności pokarmu jest wysoki pobliżu Toyaching, Pabotching i obszaru Yang Kokchambi.

Spisy przeprowadzone przez skrzydło przyrodnicze Nadleśnictwa w 1975, 1990, 2000 i 2003 roku wykazały, że populacja jeleniowatych starorzecza wynosiła odpowiednio 14, 76, 162 i 180. Badanie z 2000 r. obejmujące 162 jelenie obejmowało 54 jelenie, 76 łań i 32 cielęta. Raporty z 2004 r. wskazują, że liczba 182, o której mowa w innej sekcji tutaj, pokazuje wzrost podgatunków w Manipur.

W Ogrodzie Zoologicznym Alipore w Kalkucie prowadzony jest udany program hodowli w niewoli, w którym wyhodowano wiele okazów jelenia.

Birma

Do ochrony podgatunku taminowego jelenia Eld's wybrano Chatthin Wildlife Sanctuary i Shwesettaw Wildlife Sanctuary (oba chronione rezerwaty) oraz Park Narodowy Alaungdaw Kathapa . Chatthin Wildlife Sanctuary, o powierzchni 104 ² (269,4 km 2 ) w Myanmar centralnych równin „s, 125 ² (323,7 km 2 ) na północny zachód od miasta Mandalay , został Indaing las liściasty liściastych zdominowany przez Dipterocarpus tuberculatus i jest siedlisko dla czterech gatunków jeleni: thamin, Muntjac ( Muntiacus Muntjac ), wieprz jelenie ( Axis porcinus ) i sambhar ( Rusa unicolor ). W przeszłości podlegał masowemu polowaniu (do czasu, gdy własność broni była kontrolowana po latach 60.), wysoce zagrożona tamina liczy obecnie około tysiąca mieszkańców. Początkowo Smithsonian National Zoo nabyło kilka taminów do obserwacji, a następnie przeniosło kilka do swojego Centrum Konserwacji i Badań w Front Royal w stanie Wirginia w celu badań biologicznych. Do porównania badań biologicznych przeprowadzonych w centrum badawczym Smithsonian Institution wybrał Chatthin Wildlife Sanctuary, chroniony park. Specjalne badania na jeleniu taminowym zostały przeprowadzone przez naukowców zajmujących się ochroną przyrody, kierowanych przez Christen Wemmer ze Smithsonian. Zebrali szczegółowe informacje na temat biologii i przetrwania gatunku, odpowiednio skorelując ze zmianami, które zaszły w ekologii regionu Chatthin Wildlife Sanctuary. W ramach projektu badawczego zorganizowano ekologię taminy oraz zorganizowano cykl szkoleń z zakresu bioróżnorodności . Badania cyklu życiowego taminy na 11 samcach i 8 samicach jelenia z obrożą radiową, poparte badaniami terenowymi przeprowadzonymi przez naukowców, wykazały:

  1. Jego cykl życia był dobrze dostosowany do sezonowego rytmu otoczenia .
  2. Średnia wielkość grupy wynosiła 2,5 1,6 km na 2 (0,62 kw mi); Matka jelenia z młodymi okazała się podstawową jednostką społeczną.
  3. Mężczyźni byli w aksamicie, kiedy byli w grupach kawalerskich.
  4. Po nowych pędach traw w popiołach z lutowych i marcowych pożarów zebrali się, by paść się na delikatnych pędach.
  5. Samce poruszały się po stadach w poszukiwaniu chłonnych samic.
  6. Marzec i kwiecień były miesiącami rui.
  7. Samce z ich świeżo utwardzonymi rogami znajdowały się w tym okresie w stanie anoreksji i obsesji seksualnej.
  8. Działali w zakresie specyficznych domu około 3,5 ² (9,1 km 2 ) do 2,7 mil kwadratowych (7,0 km 2 ).
  9. Kiedy brakowało jedzenia, niektóre zwierzęta migrowały na pola uprawne na kilka miesięcy, zanim wróciły do ​​parku; w dzień ukrywali się w niewielkich skrawkach zdegradowanego lasu, a nocą wkraczali na pola uprawne.

Smithsonian National Zoological Park, który był ściśle związany z ochroną jelenia taminowego, w swoich ostatecznych obserwacjach stwierdził:

„Chatthin Wildlife Sanctuary (CWS) w Myanmar ( Birma ) chroni największą liczbę ludności z zagrożonych jelenia ELD pozostawiła w świecie . Jest to również jeden z największych pozostałych płatów dipterocarp leśno-lesie sucho, że jest jednym z najbardziej zagrożonych i najmniej chroniony typów lasów na całym świecie. lokalne ludzie polegać na tych lasów dla ich utrzymania. lasy dostarczają drewna, żywność, schronienie i lekarstwa . Ograniczanie dostępu ludności do tych lasów poprzez ich deklarowania chroniony prawdopodobnie nie jest trwałe rozwiązanie i położy większy ciężar na gospodarstwa domowe o niższych dochodach potencjalnie zwiększają ubóstwo. Jeśli jednak ludzie będą nadal używać i nadużywać lasów w sposób nieuregulowany, znikną, a wraz z nimi jeleń starodawny i wiele innych gatunków.

Jednak przy wyczerpaniu zewnętrznych środków na taką ochronę, wysiłki nie przyniosły zachęcających rezultatów i wniosek był taki, że warunki nie sprzyjały nawet ochronie chronionych parków, biorąc pod uwagę sytuację polityczną i finansową w kraju.

Obraz nie jest zachęcający również w Kambodży, Laosie i Wietnamie. Birmański jeleń z rogami czołowymi jest „prawie zagrożony” i nadal występuje w rozsądnych ilościach.

Tajlandia

Sytuacja obszarów chronionych dla jelenia Elda jest znacznie gorsza w Tajlandii i wzdłuż jej obszarów przygranicznych z Laosem i Kambodżą ; obawia się, że może być trudno zapobiec „zanikowi i prawdopodobnemu wytępieniu jelenia Elda z dzikiej przyrody w Tajlandii”.

Inne kraje

W Kambodży, Laosie i Wietnamie polowano na jelenie Eld w celu tradycyjnego handlu medycznego (szczególnie tego podgatunku) oraz w celu zaspokojenia popytu na zwierzęta w niewoli (zwłaszcza z ogrodów zoologicznych), a siedliska leśne degradowano (wylesiano), aby sprostać rozwojowi rolnictwa i infrastruktury. Subpopulacja w Hainan, uznawana przez chińskich ekologów za podgatunek, na wolności prawie wyginęła.

Oszacowanie

W ostatnich 200 latach znanej historii liczba tego gatunku znacznie spadła. Opierając się na szacunkowych wskaźnikach zanikania tego gatunku, ocenianych w trzech pokoleniach (przypuszczalnie w okresie co najmniej 15 lat) dla wszystkich gatunków, szacuje się, że średnia wartość przekracza 50%. Na podstawie tej oceny IUCN sklasyfikowała gatunek jako zagrożony. W tej ocenie, mającej na celu określenie poziomu gatunku, liczebność w Indiach uznano za liczbowo małą (również stwierdzono wzrost), stąd liczba dzikich populacji tylko jelenia Eld's R. e. Tamina w Birmie i R. e. siamensis z Kambodży, Laosu i Wietnamu. Spadek populacji przypisuje się głównie polowaniu. W przypadku taminy z Myanmaru spadek jest zauważalny, ale nie uderzający. Kategoryzacja jest uważana za sytuację pośrednią, biorąc pod uwagę bardzo zróżnicowane warunki i trendy ochronne w geograficznie odizolowanych i odrębnych populacjach tego gatunku.

Krótkie informacje o trzech podgatunkach

Okres lęgowy i ciążowy (od poczęcia do porodu)

Samice jelenia Eld są zwykle znajdowane samotnie lub w parach z młodymi, ale w okresie godowym samice i ich młode gromadzą się w stadach liczących do 50 osobników. Samce również poruszają się pojedynczo, z wyjątkiem okresu godowego . Kiedy ma miejsce rykowisko, samce konkurują ze sobą, aby przejąć kontrolę nad haremem samic, z którym mogą następnie kopulować. Po długim okresie ciąży rodzi się zwykle jedno cielę. Młode mają przy urodzeniu białe plamki, które znikają wraz z dorastaniem; są odstawiane od piersi w wieku siedmiu miesięcy i osiągają dojrzałość płciową w wieku 18 miesięcy. Okres ciąży dla trzech gatunków wynosi od 220 do 240 dni, przy czym następuje poród:.

  • Dla jelenia Manipur, od października do końca grudnia
  • Dla birmańskiej taminy, od października do listopada
  • Dla jeleni siamensis w Tajlandii, Laosie i Kambodży od października do listopada
Rucervus eldii thamin z Birmy i Tajlandii
Rucervus eldii siamens z Tajlandii , Laosu , Kambodży i Wietnamu

Liczby na wolności

W Indiach, barasinga tykoczelna Sangai podgatunek ogranicza się do osobliwego pływających bagna zwanego Phumdis w Loktak i ponumerowane w mniej niż kilkaset zwierząt. Podgatunek R. e. Siamensis , który zajmował rozległe lasy monsunowe od Tajlandii po Hainan, wymarł w Tajlandii, bardzo nieliczny w Laosie i Kambodży, a prawie wymarły w Wietnamie. Kilkaset jelenie były chronione w dużej obudowie w Hainan Island , Chiny . Szacunkowe liczby to:

  • 180 zwierząt (2004) R. e. eldii w Manipurze
  • 2200 ( szacunki ONZ ) – ankieta z 1992 r. dla R. e. thamin z Birmy i Tajlandii
  • W niskich dziesiątkach (2004) – dla R. e. siamensis , uważany za prawdopodobnie wymarły w Laosie, Kambodży i Wietnamie

Liczby w niewoli (ogrody zoologiczne)

W 2003 r. szacunkowa liczba zwierząt żyjących w niewoli trzech podgatunków w ogrodach zoologicznych wynosiła 180 RLM. eldii , 1100 P. e. Tamina i 23 P. e. siamensis .

Osobliwości

Osobliwości każdego podgatunku obejmują:

  • Odnośnie. Eldii z Manipur w Indiach kojarzy się z terenami podmokłymi . Ma adaptacje kopyt (stopy), aby z łatwością poruszać się w ich bagiennym (podmokłym) siedlisku phumdis. Żyje w istotnie różnych ekosystemach w porównaniu z innymi podgatunkami i ma odmienną morfologię . Poroża zrzucane są co roku i osiągają największe rozmiary w okresie lęgowym.
  • Odnośnie. thamin Birmy i Tajlandii nie są związane z terenów podmokłych i na żywo w trzech typów lasów: indaing lasu (zdominowany przez drzewo Dipterocarpus tuberculatus ) równoważne liściastego dipterocarp las (drzewa dipterocarp które należą do rodziny Dipterocarpaceae są żywicznych drzew znaleźć w tropikach Starego Świata ) Indochin i Tajlandii , lasy liściaste suche (thandahat) i mieszane ( teak ).
  • Odnośnie. siamensis z Tajlandii, Laosu, Kambodży i Wietnamu nie są kojarzone z mokradłami. Występują w lasach liściastych muchówek.

Zwyczaje

Niektóre obserwacje dotyczące zwyczajów jelenia Elda, wspólnych dla wszystkich trzech podgatunków, są następujące: a) są aktywne przez większość czasu, szukają schronienia przed południowym słońcem i migrują na krótkie okresy w poszukiwaniu wody w porze suchej i pożywienia w okresie wegetacji, b) szukają obszarów które są sezonowo wypalane w poszukiwaniu nowych traw, które rosną po oparzeniu, c) ich dieta obejmuje różnorodne trawy, rośliny zielne i pędy, trawy, rośliny owocowe i bagienne, a także kłusują na rośliny uprawne, aby wypasać i zerwać na pobliskich polach z ryżu , soczewicy , kukurydzy , groszku i winogrona.

Zagrożenia

.

Bibliografia