Frances Benjamin Johnston -
Frances Benjamin Johnston

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Frances Benjamin Johnston (NPG).jpg
Frances Benjamin Johnston, 1905
Urodzić się
Frances Benjamin Johnston

(
1864-01-15
)
15 stycznia 1864 r
Zmarł 16 maja 1952
(1952-05-16)
(w wieku 88 lat)

Frances Benjamin Johnston (15 stycznia 1864 – 16 maja 1952) była wczesną amerykańską fotografką i fotoreporterką , której kariera trwała prawie pół wieku. Najbardziej znana jest z portretów, obrazów architektury południa oraz różnych serii fotograficznych przedstawiających Afroamerykanów i rdzennych Amerykanów z przełomu XIX i XX wieku.

Wczesne i rodzinne życie

Jedyne ocalałe dziecko bogatych i mających dobre koneksje rodziców, które osiedliło się w Waszyngtonie, Frances Benjamin Johnston, urodziło się w Grafton w Zachodniej Wirginii . Jej matka, Frances Antoinette Benjamin, pochodziła z Rochester w stanie Nowy Jork i mogła prześledzić swoje pochodzenie od patrioty z czasów wojny o niepodległość, Isaaca Clarka. Poślubiła Andersona Doniphana Johnstona z Maysville w stanie Kentucky , którego ojciec, dr William Bryant Johnston, urodził się w Wirginii i przez dziesięciolecia praktykował w Cincinnati w stanie Ohio . Chociaż jego ojciec posiadał 11-letniego czarnego chłopca w spisie z 1850 roku, Anderson Johnston sympatyzował z Unią, a Grafton był kluczowym zajezdnią na Baltimore i Ohio Railroad , a także składem płac i zaopatrzenia Unii podczas wojny secesyjnej.

Jej matka, Frances Antoinette Benjamin Johnston, przeżyła męża o prawie dwie dekady. Zaczęła pracować w dziennikarstwie jako specjalna korespondentka Kongresu i została uznana za jedną z pierwszych kobiet piszących o sprawach narodowych. Pracowała również jako krytyk teatralny pod pseudonimem „Ione” dla Baltimore

Jej rodzice przenieśli się do stolicy kraju wkrótce po wojnie secesyjnej, kiedy była niemowlęciem, prawdopodobnie po części dlatego, że stracili troje dzieci w latach wojny. Jej ojciec rozpoczął swoją ponad trzyletnią karierę w rządzie federalnym jako asystent księgowego w Departamencie Skarbu.

Portret dziesięciu mężczyzn, w tym Andersona D. Johnstona (siedzi drugi od prawej) LCCN98506431

Młodsza Frances Benjamin Johnston wychowała się w Waszyngtonie i kształciła się prywatnie. Ukończyła w 1883 r. Notre Dame of Maryland Collegiate Institute for Young Ladies (później rozwinęła się w college i jako Notre Dame of Maryland University). Następnie studiowała sztukę w Académie Julian w Paryżu i Washington Art Students League.

Przechylać

Niezależna młoda kobieta o silnej woli, Johnston pisała artykuły do ​​czasopism, zanim znalazła swoje kreatywne ujście dzięki fotografii. Swój pierwszy aparat dostała od przedsiębiorcy George'a Eastmana , bliskiego przyjaciela rodziny i wynalazcy nowych, lżejszych aparatów Eastman Kodak i procesu filmowego. Przeszła szkolenie w zakresie fotografii i technik ciemniowych od Thomasa Smillie , reżysera zdjęć w Smithsonian .

Autoportret autorstwa Johnstona, przebranego za mężczyznę, ze sztucznym wąsem i trzymającego rower, ok. 1 godz. 1890.

Robiła portrety przyjaciół, rodziny i lokalnych osobistości, zanim zaczęła pracować jako niezależny fotograf i jeździć po Europie w latach 90. XIX wieku. Tam wykorzystała swoje połączenie ze Smillie, aby odwiedzić wybitnych fotografów i zbierać przedmioty do kolekcji muzeum. Dalsze praktyczne doświadczenie w swoim rzemiośle zdobyła pracując dla nowo utworzonej firmy Eastman Kodak w Waszyngtonie, dostarczając klisze do rozwoju i doradzając klientom, gdy aparaty wymagały naprawy. W 1894 roku otworzyła własne studio fotograficzne w Waszyngtonie przy V Street między 13 a 14 ulicą i była wówczas jedyną fotografką w mieście. Robiła portrety wielu sławnych współczesnych, w tym sufrażystki Susan B. Anthony , pisarza Marka Twaina i Bookera T. Washingtona , dyrektora Tuskegee Institute . Dobrze powiązana z elitarnym społeczeństwem, magazyny zamawiały jej portrety „celebrytek”, takie jak portret ślubny Alice Roosevelt . Nazywano ją „Fotografem na amerykański dwór”. Fotografowała admirała Deweya na pokładzie USS Olympia , dzieci prezydenta Theodore'a „Teddy'ego” Roosevelta bawiące się ze swoim kucykiem w Białym Domu oraz ogrody słynnej willi Edith Wharton pod Paryżem.

Autoportret (jako New Woman ) , autoportret z 1896 r. zrobiony w jej studiu w Waszyngtonie
.

Johnston sfotografował także Natalie Barney w Paryżu, która była słynną amerykańską spadkobierczynią i bywalczynią salonów literackich. Być może jej najsłynniejszym dziełem, pokazanym tutaj, jest jej autoportret jako wyzwolonej „ Nowej Kobiety ”, z odsłoniętymi halkami i kuflem piwa w dłoni. Johnston opowiadał się za rolą kobiet w rozwijającej się sztuce fotografii. The Ladies' Home Journal opublikował artykuł Johnstona w 1897 roku "What a Woman Can Do With A Camera". Wraz z Zaidą Ben-Yusuf , Johnston był współkuratorem wystawy fotografii dwudziestu ośmiu fotografek na 1900 Exposition Universelle w Paryżu. Następnie udał się do Sankt Petersburga i Moskwy w Imperium Rosyjskim oraz do Waszyngtonu . Po trzydziestce dużo podróżowała, robiąc szeroki wybór dokumentalnych i artystycznych fotografii górników, hutników, kobiet pracujących w fabrykach tekstylnych Nowej Anglii i marynarzy wytatuowanych na pokładzie statków, a także na zlecenie jej towarzystwa. Podczas pobytu w Anglii fotografowała aktorkę teatralną Mary Anderson , która była przyjaciółką jej matki.

.
Johnston w swojej pracowni, 1896

Fotografowała wydarzenia takie jak światowe targi i podpisywanie traktatów pokojowych. Johnston zrobił ostatni portret prezydenta Williama McKinleya na wystawie panamerykańskiej w 1901 roku, tuż przed tym, jak został tam zamordowany. Wraz ze swoim partnerem, Mattie Edwards Hewitt , odnoszącą sukcesy niezależną fotografką do domu i ogrodu, Johnston otworzyła studio w Nowym Jorku w 1913 roku. Jej matka i ciotka przeprowadziły się do jej nowego mieszkania.

Hewitt napisał listy miłosne do Johnston w trakcie ich związku, które zostały opisane w The Woman Behind the Lens: The Life and Work of Frances Benjamin Johnston, 1864-1952. Wiele wczesnych listów koncentrowało się na podziwie Hewitta dla pracy Johnstona, ale w miarę rozwoju ich romansu coraz częściej wyrażali jej miłość: „...kiedy ja cię potrzebuję lub ty potrzebujesz mnie — [my] musimy trzymać się nawzajem coraz bardziej Twoja dłoń w mojej, trzymając ją mocno..."

w latach dwudziestych XX wieku. Na początku 1920 jej matka zmarła w Nowym Jorku.
Kolekcja Frances Benjamin Johnston/LOC cph.3a47220. Frances Benjamin Johnston, z Maddie (jej matką), przed malowanym tłem Cliff House w San Francisco, Kalifornia, 1903

W latach dwudziestych Johnston coraz bardziej interesował się fotografowaniem architektury. Gdy Nowy Jork zmieniał się pod presją rozwoju, chciała udokumentować budynki i ogrody, które popadały w ruinę lub miały zostać przebudowane i utracone. Wraz ze wzrostem zainteresowania architekturą zainteresowała się dokumentowaniem architektury amerykańskiego Południa. Johnston była zainteresowana zachowaniem codziennej historii amerykańskiego Południa poprzez swoją sztukę; dokonała tego, fotografując stodoły, zajazdy i inne zwyczajne budowle. Nie była zainteresowana fotografowaniem wielkich domów i plantacji Południa, ale raczej szybko niszczących struktur w tych społecznościach, które przedstawiały codzienne życie zwykłych południowców. Jej fotografie pozostają ważnym źródłem informacji dla współczesnych architektów, historyków i konserwatorów zabytków. W 1928 roku wystawiła serię 247 fotografii Fredericksburga w Wirginii , od niszczejących rezydencji bogatych po chaty biednych. Wystawa została zatytułowana Pictorial Survey — Old Fredericksburg, Virginia — Old Falmouth and Near Places i została opisana jako „Seria badań fotograficznych nad architekturą regionu datowana na tradycję od czasów kolonialnych do około 1830 roku” oraz jako „Zapis historyczny i by zachować coś z atmosfery starego miasta Wirginii”.

„Arkadia, gdzie wszystkie liście są wesołe”: dom Frances Benjamin Johnston, 1132 Bourbon Street, Nowy Orlean, Luizjana

W wyniku tej wystawy Uniwersytet Wirginii wynajął ją do udokumentowania swoich budynków, a stan Karolina Północna zlecił jej udokumentowanie historii architektury. Luizjana zatrudniła Johnstona do udokumentowania ogromnego wykazu szybko niszczejących plantacji. Otrzymała stypendium w 1933 roku od Carnegie Corporation z Nowego Jorku, aby udokumentować wczesną architekturę Wirginii. Doprowadziło to do serii grantów i fotografii w ośmiu innych południowych stanach; kopie wszystkich jej fotografii z tych projektów zostały przekazane Bibliotece Kongresu do użytku publicznego. W grudniu 1935 roku Johnston rozpoczął roczny projekt uchwycenia historycznych budowli z epoki kolonialnej w Wirginii. Miał to być projekt roczny, ale rozwinął się w ośmioletni, obszerny projekt. Przebyła 50 000 mil i zbadała 95 hrabstw w Wirginii.

Ostatnie lata, śmierć i dziedzictwo

Johnston została mianowana honorowym członkiem Amerykańskiego Instytutu Architektów za pracę na rzecz ochrony starych i zagrożonych budynków. Jej kolekcje zostały zakupione przez instytucje takie jak Metropolitan Museum of Art , Virginia Museum of Fine Arts i Baltimore Museum of Art . Chociaż jej nieustanne podróże zostały ograniczone przez racjonowanie benzyny w czasie II wojny światowej , niestrudzony Johnston nadal fotografował. Kupiła dom we francuskiej dzielnicy Nowego Orleanu w 1940 roku i tam przeszła na emeryturę w 1945 roku. Zmarła w Nowym Orleanie w 1952 roku w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat.

Bibliografia

Dalsze czytanie

  • Daniel, Pete & Smock, Raymond (1974). Talent do szczegółów: fotografie panny Frances Benjamin Johnston 1889-1910. Harmony Books, Nowy Jork.
  • Frady, Kelsey T. „Frances Benjamin Johnston: Obrazowanie nowej kobiety poprzez fotografię”. Praca magisterska (Uniwersytet w Alabamie, 2012).
  • Berch, Bettina (2000). Kobieta za obiektywem: Frances Benjamin Johnston, 1864-1952. Wydawnictwo Uniwersytetu Wirginii.
  • Robinson, Edward (2006). Frances Benjamin Johnston: Wczesne lata, 1889-1904. Doktorat, Uniwersytet Oksfordzki, Pembroke College.