Mu'awiya I -
Mu'awiya I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

ا
1. kalif kalifatu Umajjadów
Królować styczeń 661 – kwiecień 680
Poprzednik
Następca Jazyd I
W biurze 639-661
Poprzednik Yazid ibn Abi Sufyan
Następca Post przerwany
Urodzić się C.
 597-605

Mekka , Hidżaz , Arabia
Zmarł Kwiecień 680 (w wieku ok. 75-83)
Damaszek , Kalifat Umajjadów
Pogrzeb
Bab al-Saghir , Damaszek
Małżonka
Wydanie
Nazwy
Muʿāwiya ibn Abi Sufyan
(
معاوية ابن أبي سفيان
)
Dom sufjanid Dynastia Umajjadów Ojciec Abu Sufyan ibn Harb Mama bint Utba Religia islam

Mu'awiya I ( arabski :

معاوية بن أبي سفيان
, romanizowanyMuʿāwiya ibn Abī Sufyān ; ok.
 597, 603 lub 605 –
kwiecień 680) był założycielem i pierwszym kalifem Kalifatu Umajjadów , rządzącym od 661 roku aż do śmierci. Został kalifem niecałe trzydzieści lat po śmierci islamskiego proroka Mahometa i zaraz po czterech kalifach Rashidun („prawidłowo prowadzonych”). W przeciwieństwie do swoich poprzedników, którzy byli bliskimi, wczesnymi towarzyszami Mahometa , Mu'awiya był stosunkowo późnym wyznawcą islamskiego proroka.

do abdykacji zwierzchnictwo Mu'awiyi było uznawane w całym kalifacie.

W kraju Mu'awiya polegał na lojalistycznych plemionach syryjskich Arabów i zdominowanej przez chrześcijan biurokracji Syrii. Przypisuje mu się powołanie departamentów rządowych odpowiedzialnych za drogę pocztową , korespondencję i kancelarię. Był pierwszym kalifem, którego imię pojawiło się na monetach, inskrypcjach lub dokumentach powstającego imperium islamskiego. Zewnętrznie angażował swoje wojska w prawie coroczne najazdy lądowe i morskie przeciwko Bizantyjczykom, w tym nieudane oblężenie Konstantynopola , chociaż pod koniec swego panowania sytuacja zwróciła się przeciwko Arabom i wystąpił o rozejm. W Iraku i wschodnich prowincjach przekazał władzę potężnym gubernatorom al-Mughira i Ziyad ibn Abi Sufyan , których w kontrowersyjny sposób adoptował jako swojego brata. Pod kierownictwem Mu'awiji muzułmański podbój Ifrikiji (środkowa Afryka Północna) został zapoczątkowany przez dowódcę Uqba ibn Nafi w 670 r., podczas gdy podboje w Khurasan i Sidżistanie na wschodniej granicy zostały wznowione.

Chociaż Mu'awiya ograniczył wpływy swojego klanu Umajjadów do gubernatora Medyny , na swojego następcę mianował własnego syna, Yazida I. Był to bezprecedensowy ruch w polityce islamskiej, a opozycja wobec niego ze strony prominentnych przywódców muzułmańskich, w tym syna Alego Husajna i Abd Allaha ibn al-Zubayra , utrzymała się po śmierci Mu'awiyi, której kulminacją był wybuch drugiej muzułmańskiej wojny domowej . Chociaż we współczesnych źródłach Mu'awiya wzbudza spory podziw, krytykowano go za brak sprawiedliwości i pobożności Rashidun oraz za przekształcanie urzędu kalifatu w królestwo. Oprócz tych krytycznych uwag, muzułmańska tradycja sunnicka czci go jako towarzysza Mahometa i pisarza objawienia Koranu . W szyickim islamie Mu'awiya jest piętnowany za sprzeciwienie się Alemu, oskarżony o otrucie jego syna Hasana i uważany za zaakceptowanie islamu bez przekonania.

Pochodzenie i wczesne życie

Mapa rozwoju kalifatu na różnych etapach. Zanim islamski prorok Mahomet zmarł w 632, islam rozprzestrzenił się w całej Arabii (zacieniony na zielono)
, była również członkiem Banu Abd Shams.

W 624 Mahomet i jego zwolennicy próbowali przechwycić karawanę mekkańską prowadzoną przez ojca Mu'awiyi po powrocie z Syrii, co skłoniło Abu Sufjana do wezwania posiłków. Kurajszycka armia pomocy została rozgromiona w późniejszej bitwie pod Badr , w której zginął starszy brat Mu'awiyi, Hanzala, i ich dziadek ze strony matki, Utba ibn Rabi'a . Abu Sufyan zastąpił zabitego przywódcę armii mekki Abu Jahla i poprowadził Mekkańczyków do zwycięstwa nad muzułmanami w bitwie pod Uhud w 625. Po nieudanym oblężeniu Mahometa w Medynie w bitwie rowu w 627 przegrał jego pozycja lidera wśród Kurejszytów.

Ojciec Mu'awiyi nie brał udziału w negocjacjach o rozejmie w Hudaybiyya między Kurejszytami a Mahometem w 628. W następnym roku Mahomet poślubił owdowiałą siostrę Mu'awiyi, Umm Habibę, która przeszła na islam piętnaście lat wcześniej. Małżeństwo mogło zmniejszyć wrogość Abu Sufjana wobec Mahometa i Abu Sufyan negocjował z nim w Medynie w 630 po tym, jak konfederaci Kurejszytów naruszyli rozejm Hudaybiyya. Kiedy Mahomet zdobył Mekkę w 630 roku, Mu'awiya, jego ojciec i starszy brat Yazid przyjęli islam. Według relacji cytowanych przez wczesnych historyków muzułmańskich al-Baladhuriego i Ibn Hadżara, Mu'awiya potajemnie stał się muzułmaninem od czasu negocjacji Hudaybiyya. Do roku 632 władza muzułmańska rozciągnęła się na całą Arabię z Medyną jako siedzibą rządu muzułmańskiego. W ramach wysiłków Mahometa mających na celu pogodzenie się z Kurejszytami, Mu'awiya został jednym z jego katibów (skrybów), będąc w tym czasie jednym z siedemnastu wykształconych członków Kurejszytów. Abu Sufyan przeniósł się do Medyny, aby utrzymać nowe wpływy w rodzącej się społeczności muzułmańskiej .

Gubernatorstwo Syrii

Wczesna kariera wojskowa i awanse administracyjne

Mapa z zacienionymi obszarami pokazującymi ekspansję imperium islamskiego na nakładce pokazującej granice współczesnych państw
Mapa regionu Syrii w pierwszych dekadach rządów islamu

Po śmierci Mahometa w 632 Abu Bakr został kalifem (przywódcą społeczności muzułmańskiej). On i jego następcy Umar , Uthman i Ali są często znani jako kalifowie Rashidun („słusznie prowadzeni”), aby odróżnić ich od Mu'awiyi i jego dynastycznych następców Umajjadów . Zmagając się z wyzwaniami dla swojego przywództwa ze strony Ansarów , tubylców z Medyny, którzy zapewnili Muhammadowi schronienie przed jego niegdysiejszymi przeciwnikami z Mekki, oraz z masowymi ucieczkami kilku plemion arabskich , Abu Bakr sięgnął do Kurejszytów, a zwłaszcza do ich dwóch najsilniejszych klanów. , Banu Makhzum i Banu Abd Shams, aby wesprzeć poparcie dla kalifatu. Wśród tych Kurejszytów, których wyznaczył do stłumienia buntowniczych plemion arabskich podczas wojen Ridda (632–633), był brat Mu'awiyi, Jazyd. Następnie został wysłany jako jeden z czterech dowódców odpowiedzialnych za muzułmański podbój bizantyjskiej Syrii w ok. 1930 r.

 634
. Kalif mianował Mu'awiya dowódcą awangardy Yazida. Poprzez te nominacje Abu Bakr dał rodzinie Abu Sufyan udział w podboju Syrii, gdzie Abu Sufyan posiadał już majątek w pobliżu Damaszku .

.

Kolejne awanse synów Abu Sufjana zaprzeczyły wysiłkom Umara, by w inny sposób ograniczyć wpływy arystokracji kurejszyckiej w państwie muzułmańskim na korzyść pierwszych nawróconych muzułmańskich (tj. grup Muhajirun i Ansar). Według historyka Leone Caetani , to wyjątkowe traktowanie wynikało z osobistego szacunku Umara dla Umajjadów , gałęzi Banu Abd Shams, do której należał Mu'awiya. Wątpi w to historyk Wilferd Madelung , który przypuszcza, że ​​Umar miał niewielki wybór ze względu na brak odpowiedniej alternatywy dla Mu'awiya w Syrii i trwającą w regionie zarazę, która uniemożliwiła rozmieszczenie dowódców bardziej preferowanych niż Umar z Medina.

, został potwierdzony jako gubernator dystryktu Homs-Jazira. Pod koniec 646 lub na początku 647 Osman przyłączył dystrykt Homs-Jazira do syryjskiego gubernatora Mu'awiyi, znacznie zwiększając jego siłę roboczą.

Konsolidacja władzy lokalnej

Podczas panowania Osmana Mu'awiya sprzymierzył się z Banu Kalb , dominującym plemieniem na syryjskim stepie rozciągającym się od oazy Dumat al-Jandal na południu do podejść Palmyry i obecnego głównego składnika konfederacji Quda'a w całej Syrii. Medina konsekwentnie zabiegała o Kalbę, który w czasie wojen arabsko-bizantyjskich pozostawał w większości neutralny, zwłaszcza po odrzuceniu błagań rządu centralnego do głównych arabskich sojuszników Bizancjum, chrześcijańskich Ghassanidów . Przed nastaniem islamu w Syrii, Kalb i Quda'a, przez długi czas pod wpływem kultury grecko-aramejskiej i kościoła monofizyckiego , służyły Bizancjum jako podwładni ghasanidzkich królów -klientów, by strzec granicy syryjskiej przed inwazjami Sasanidów . Persowie i arabscy ​​klienci tego ostatniego, Lachmidzi . Zanim muzułmanie wkroczyli do Syrii, Kalb i Quda'a zdobyli już znaczne doświadczenie wojskowe i byli przyzwyczajeni do hierarchicznego porządku i posłuszeństwa wojskowego. Aby wykorzystać ich siłę i tym samym zapewnić sobie przyczółek w Syrii, Mu'awiya skonsolidował więzy z rządzącym domem Kalba, klanem Bahdala ibn Unayfa , przez ślub z jego córką, Maysun w ok. roku.

 650
. Na krótki okres poślubił także kuzynkę Maysun, Na'ilę bint Umarę.

Poleganie Mu'awiyi na rodzimych syryjskich plemionach arabskich zostało spotęgowane przez ciężkie żniwo, jakie plaga Amwas nałożyła na wojska muzułmańskie w Syrii, co spowodowało spadek liczby oddziałów z 24 000 w 637 do 4000 w 639. Co więcej, koncentracja Arabów migracja plemienna była w kierunku frontu Sasani w Iraku . Mu'awiya nadzorował liberalną politykę rekrutacyjną, która spowodowała, że ​​w szeregach jego regularnych i pomocniczych sił znalazła się znaczna liczba chrześcijańskich plemion i chłopów przygranicznych. Rzeczywiście, chrześcijańscy Tanuchidzi i mieszany muzułmańsko-chrześcijański Banu Tayy stanowili część armii Mu'awiyi w północnej Syrii. Aby pomóc w opłaceniu swoich żołnierzy, Mu'awiya poprosił Osmana na własność bogatych, dochodowych, bizantyjskich ziem koronnych w Syrii, które wcześniej zostały wyznaczone przez Umara jako własność komunalna dla armii muzułmańskiej.

Chociaż wiejska, mówiąca po aramejsku ludność chrześcijańska Syrii pozostała w dużej mierze nienaruszona, podbój muzułmański spowodował masową ucieczkę greckich chrześcijańskich mieszkańców miast z Damaszku, Aleppo , Latakii i Trypolisu na terytorium bizantyjskie, podczas gdy ci, którzy pozostali, żywili sympatie probizantyjskie. W przeciwieństwie do innych podbitych regionów kalifatu, gdzie utworzono nowe miasta garnizonowe dla wojsk muzułmańskich i ich administracji, w Syrii wojska osiedliły się w istniejących miastach, m.in. w Damaszku, Homs, Jerozolimie, Tyberiadzie , Aleppo i Qinnasrin . Mu'awiya odrestaurował, ponownie zaludnił i obsadził garnizony nadmorskich miast Antiochii , Balda , Tartus , Maraqiya i Baniyas . W Trypolisie osiedlił znaczną liczbę Żydów , wysyłając do Homs, Antiochii i Baalbek perskie pozostałości po okupacji bizantyjskiej Syrii przez Sasan na początku VII wieku. Z rozkazu Osmana Mu'awiya osiedlił grupy koczowniczych plemion Tamim , Asad i Qays na terenach na północ od Eufratu w pobliżu Rakki .

Mu'awiya zainicjował arabskie kampanie morskie przeciwko Bizantyjczykom we wschodniej części Morza Śródziemnego, zarekwirowując porty w Trypolisie, Bejrucie, Tyrze , Akce i Jaffie . Umar odrzucił prośbę Mu'awiyi o rozpoczęcie morskiej inwazji na Cypr , powołując się na obawy dotyczące bezpieczeństwa sił muzułmańskich na morzu, ale Uthman zezwolił mu na rozpoczęcie kampanii w 647, po odrzuceniu wcześniejszej prośby. Uzasadnieniem Mu'awiyi było to, że kontrolowana przez Bizancjum wyspa stanowiła zagrożenie dla pozycji arabskich wzdłuż wybrzeża Syrii i że można ją łatwo zneutralizować. Dokładny rok nalotu jest niejasny, a wczesne źródła arabskie podają zakres od 647 do 650, podczas gdy dwie greckie inskrypcje w cypryjskiej wiosce Solois przytaczają dwa naloty rozpoczęte między 648 a 650.

Według IX-wiecznych historyków al-Baladhuri i Khalifa ibn Khayyat , Mu'awiya osobiście poprowadził najazd w towarzystwie swojej żony, Katwy bint Qaraza ibn Abd Amr z Kurejszytów Banu Nawfal , wraz z dowódcą Ubadą ibn al-Samitem . Katwa zmarła na wyspie iw pewnym momencie Mu'awiya poślubiła swoją siostrę Fakhitę. W innej narracji według wczesnych źródeł muzułmańskich, nalot był zamiast tego przeprowadzony przez admirała Mu'awiyi Abd Allaha ibn Qaysa , który wylądował w Salamis przed okupacją wyspy. W obu przypadkach Cypryjczycy byli zmuszeni zapłacić daninę równą tej, którą zapłacili Bizantyjczykom. Mu'awiya ustanowił garnizon i meczet, aby utrzymać wpływy kalifatu na wyspie, która stała się bazą wypadową dla Arabów i Bizantyjczyków do najazdów na swoje terytoria. Mieszkańcy Cypru zostali w dużej mierze pozostawieni samym sobie, a dowody archeologiczne wskazują na nieprzerwany dobrobyt w tym okresie.

.

Tymczasem, po dwóch wcześniejszych próbach Arabów podboju Armenii , trzecia próba w 650 roku zakończyła się trzyletnim rozejmem zawartym między Mu'awiyą a bizantyjskim wysłannikiem Prokopiosem w Damaszku. W 653 Mu'awiya otrzymał poddanie ormiańskiego przywódcy Teodora Rshtuniego , które cesarz bizantyjski praktycznie ustąpił, gdy w tym roku wycofał się z Armenii. W 655 komandor porucznik Mu'awiyi Habib ibn Maslama al-Fihri zdobył Teodozjopol i deportował Rsztuni do Syrii, umacniając arabskie panowanie nad Armenią.

Pierwsza Fitna

Domena Mu'awiyi była ogólnie odporna na rosnące niezadowolenie panujące w Medynie, Egipcie i Kufie wobec polityki Osmana w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Wyjątkiem był Abu Dharr al-Ghifari , który został wysłany do Damaszku za otwarte potępienie bogacenia się przez Osmana jego krewnych. Skrytykował hojne sumy, które Mu'awiya zainwestował w budowę swojej rezydencji w Damaszku, Pałacu Khadra , co skłoniło Mu'awiyę do wydalenia go. Konfiskata ziem koronnych przez Osmana w Iraku i jego rzekomy nepotyzm skłoniły Kurejszytów i wywłaszczone elity Kufy i Egiptu do przeciwstawienia się kalifowi.

Osman wysłał po pomoc do Mu'awiyi, gdy rebelianci z Egiptu oblegali jego dom w czerwcu 656. Mu'awiya wysłał armię pomocową w kierunku Medyny, ale wycofała się ona z Wadi al-Qura , gdy dotarła do nich wiadomość o zabiciu Osmana. Ali, kuzyn i zięć Mahometa, został uznany za kalifa w Medynie. Mu'awiya odmówił posłuszeństwa Ali, a według niektórych doniesień ten ostatni usunął go, wysyłając własnego gubernatora do Syrii, któremu Mu'awiya odmówił wjazdu do prowincji. Odrzuca to Madelung, według którego przez siedem miesięcy od daty wyboru Alego nie istniały żadne formalne stosunki między kalifem a gubernatorem Syrii.

Wkrótce po tym, jak został kalifem, Ali spotkał się ze sprzeciwem większości Kurejszytów, dowodzonych przez al-Zubayra i Talhę , wybitnych towarzyszy Mahometa i żonę Mahometa Aiszy , którzy obawiali się utraty własnych wpływów pod rządami Alego. Wywiązała się wojna domowa, znana jako Pierwsza Fitna . Ali pokonał triumwirat w pobliżu Basry w bitwie na wielbłądach , która zakończyła się śmiercią al-Zubayra i Talha, obu potencjalnych pretendentów do kalifatu, oraz odejściem Aiszy do Medyny. Mając bezpieczną pozycję w Iraku, Egipcie i Arabii, Ali zwrócił uwagę na Mu'awiyę. W przeciwieństwie do innych gubernatorów prowincji, Mu'awiya miał silną i lojalną bazę władzy, żądał zemsty za zabicie swojego umajjadzkiego krewnego Osmana i nie można go było łatwo zastąpić. W tym momencie Mu'awiya nie rościł sobie jeszcze prawa do kalifatu, a jego głównym celem było utrzymanie władzy w Syrii.

Przygotowania do wojny

Zwycięstwo Alego w Basrze sprawiło, że Mu'awiya był bezbronny, jego terytorium wciśnięte między siły Alego w Iraku i Egipcie, podczas gdy na północy trwała wojna z Bizantyjczykami. W 657 lub 658 Mu'awiya zabezpieczył swoją północną granicę z Bizancjum, zawierając rozejm z cesarzem, co pozwoliło mu skoncentrować większość swoich wojsk na zbliżającej się bitwie z kalifem. Po tym, jak nie udało mu się zdobyć gubernatora Egiptu, Qaysa ibn Sa'da , postanowił zakończyć wrogość rodziny Umajjadów wobec Amra ibn al-Asa, zdobywcy i byłego gubernatora Egiptu, którego oskarżyli o udział w śmierci Osmana. Mu'awiya i Amr, który był popularny wśród arabskich oddziałów Egiptu, zawarli pakt, na mocy którego ci ostatni przyłączyli się do koalicji przeciwko Alemu, a Mu'awiya publicznie zgodził się ustanowić Amra jako dożywotniego gubernatora Egiptu, gdyby usunęli mianowanego przez Alego.

do Mu'awiyi , ten odpowiedział listem, który sprowadzał się do wypowiedzenia wojny kalifowi, którego prawowitości odmówił uznania.

Bitwa pod Siffin i arbitraż

W pierwszym tygodniu czerwca 657 armie Mu'awiyi i Alego spotkały się w Siffin w pobliżu Rakki i rozpoczęły dni potyczek przerwanych miesięcznym rozejmem w dniu 19 czerwca. Podczas rozejmu Mu'awiya wysłał ambasadę kierowaną przez Habiba ibn Maslamę, który przedstawił Alemu ultimatum, by przekazać domniemanych zabójców Osmana, abdykować i pozwolić szura (rada konsultacyjna) decydować o kalifacie. Ali odrzucił wysłanników Mu'awiyi i 18 lipca oświadczył, że Syryjczycy uparli się w odmowie uznania jego suwerenności. Następnego dnia nastąpił tydzień pojedynków między najwyższymi dowódcami Alego i Mu'awiyi. Główna bitwa między obiema armiami rozpoczęła się 26 lipca. Gdy wojska Alego zbliżały się do namiotu Mu'awiyi, gubernator Syrii rozkazał swoim elitarnym oddziałom iść naprzód i pokonali Irakijczyków, zanim następnego dnia los odwrócił się przeciwko Syryjczykom, ponosząc śmierć dwóch czołowych dowódców Mu'awiyi, Ubayda Allaha . syn kalifa Umara i Dhu'l-Kala Samayfa , tak zwanego „króla Himjara”.

reprezentacja sztandaru flagowego, z rozdzielonymi czerwonymi i żółtymi banerami
Sztandar ( liwa ) Mu'awiya w bitwie pod Siffin

Mu'awiya odrzucił sugestie swoich doradców, aby zaangażować Alego w pojedynek i ostatecznie zakończyć działania wojenne. Bitwa osiągnęła punkt kulminacyjny w tak zwanej „Nocy zgiełku” 28 lipca, kiedy siły Alego wykorzystały przewagę w walce wręcz , gdy żniwo śmierci rosło po obu stronach. Według relacji uczonego al-Zuhriego (zm. 742), skłoniło to Amra ibn al-Asa do poradzenia Mu'awiyi, aby następnego ranka kazał wielu swoim ludziom zawiązać na lancach karty Koranu. apel do Irakijczyków o rozwiązanie konfliktu w drodze konsultacji. Według uczonego al-Sha'bi (zm. 723), al-Ash'ath ibn Qays , który był w armii Alego, wyrażał swoje obawy przed atakami Bizancjum i Persów, gdyby muzułmanie wyczerpali się wojną domową. Po otrzymaniu informacji o tym, Mu'awiya nakazał wznoszenie liści Koranu. Chociaż akt ten stanowił pewnego rodzaju kapitulację, ponieważ Mu'awiya, przynajmniej tymczasowo, porzucił swoje wcześniejsze nalegania na rozstrzygnięcie sporu z Alim militarnie i ściganie zabójców Uthmana do Iraku, zasiało on niezgodę i niepewność w jego szeregach.

Kalif podporządkował się woli większości w swojej armii i przyjął propozycję arbitrażu. Co więcej, Ali zgodził się na żądanie Amra, czyli Mu'awiyi, pominięcia jego oficjalnego tytułu, amir al-mu'minin (dowódca wiernych, tradycyjny tytuł kalifa) z początkowego dokumentu arbitrażowego. Według historyka Hugh N. Kennedy'ego porozumienie zmusiło Alego do „radzenia sobie z Mu'awiyą na równych warunkach i porzucenia jego niekwestionowanego prawa do przewodzenia społeczności”. Madelung twierdzi, że „przydało Mu'awiyi moralne zwycięstwo” przed wywołaniem „katastrofalnego rozłamu w szeregach ludzi Alego”. Rzeczywiście, po powrocie Alego do swojej stolicy Kufy we wrześniu 658 r. duża część jego żołnierzy, którzy sprzeciwiali się arbitrażowi, zdezerterowała, inaugurując ruch charydżitów .

Wstępna umowa przełożyła arbitraż na późniejszy termin. Informacje we wczesnych źródłach muzułmańskich na temat czasu, miejsca i wyniku arbitrażu są sprzeczne, ale prawdopodobnie odbyły się dwa spotkania między odpowiednimi przedstawicielami Mu'awiyi i Alego, Amr i Abu Musa al-Ash'ari , pierwsze w Dumat al- Jandal i ostatni w Adhruh . Ali zrezygnował z arbitrażu po pierwszym spotkaniu, na którym Abu Musa – który w przeciwieństwie do Amra nie był szczególnie przywiązany do sprawy swojego dyrektora – przyjął twierdzenie strony syryjskiej, że Uthman został niesłusznie zabity, werdykt, któremu Ali się sprzeciwił. Ostatnie spotkanie w Adhruh, które zwołano na prośbę Mu'awiyi, upadło, ale do tego czasu Mu'awiya wyłonił się jako główny pretendent do kalifatu.

Roszczenie do kalifatu i wznowienie działań wojennych

Mapa zacieniowana na różowo i zielono, aby odróżnić obszary kontrolowane przez dwie walczące strony, z kampaniami i bitwami oznaczonymi rokiem ich wystąpienia
Mapa Pierwszej Fitny . Obszary zacienione na zielono, czyli regiony Iraku , Arabii, Persji i Kaukazu , oraz na różowo, czyli regiony Syrii i Egiptu , reprezentują odpowiednio terytoria pod kontrolą kalifa Alego i Mu'awiyi w 658 r.

Po zerwaniu rozmów arbitrażowych Amr i delegaci syryjscy wrócili do Damaszku, gdzie powitali Mu'awiję jako amira al-mu'minina , sygnalizując, że uznają go za kalifa. W kwietniu lub maju 658 roku Mu'awiya otrzymał od Syryjczyków ogólne przyrzeczenie wierności . W odpowiedzi Ali zerwał komunikację z Mu'awiyą, zmobilizował się do wojny i przywołał klątwę przeciwko Mu'awiyi i jego bliskim orszakom jako rytuał w porannych modlitwach. Mu'awiya odwzajemnił się w naturze Ali i jego najbliższym zwolennikom w jego własnej dziedzinie.

.

W 659 lub 660 Mu'awiya rozszerzył działalność na Hidżaz (zachodnia Arabia, gdzie znajdują się Mekka i Medyna), wysyłając Abd Allaha ibn Mas'ada al-Fazari , aby zebrał podatek jałmużny i przysięgi wierności Mu'awiyi od mieszkańców oazy Tayma . Ten początkowy atak został pokonany przez Kufanów, a próba wyciągnięcia przysięgi wierności od Kurejszytów z Mekki w kwietniu 660 również nie powiodła się.

Latem Mu'awiya wysłał dużą armię pod dowództwem Busra ibn Abi Artata , aby podbić Hidżaz i Jemen. Polecił Busrowi zastraszyć mieszkańców Medyny bez wyrządzania im krzywdy, oszczędzić Mekkanów i zabić każdego w Jemenie, który odmówił złożenia przysięgi wierności. Busr przeszedł przez Medynę, Mekkę i Ta'if , nie napotykając żadnego oporu i zdobywając uznanie Mu'awiyi przez te miasta. W Jemenie Busr dokonał egzekucji kilku notabli w Najranie i okolicach z powodu wcześniejszej krytyki Osmana lub powiązań z Alem, zmasakrował wielu członków plemienia Hamdan i mieszczan z Sany i Ma'rib . Zanim mógł kontynuować swoją kampanię w Hadhramawt , wycofał się po zbliżaniu się sił humanitarnych Kufan. Wieści o działaniach Busra w Arabii zachęciły wojska Alego do zebrania się za planowaną kampanią przeciwko Mu'awiyi, ale ekspedycja została przerwana w wyniku zabójstwa Alego przez Kharijite w styczniu 661.

Kalifat

Przystąpienie

Po tym, jak Ali został zabity, Mu'awiya pozostawił al-Dahhaka ibn Qaysa jako dowódcę Syrii i poprowadził swoją armię w kierunku Kufy, gdzie syn Alego al-Hasan został mianowany jego następcą. Udało mu się przekupić Ubayda Allaha ibn Abbasa, dowódcę awangardy al-Hasana, aby opuścił swoje stanowisko i wysłał posłów do negocjacji z al-Hasanem. W zamian za ugodę finansową al-Hasan abdykował i Mu'awiya wszedł do Kufy w lipcu lub wrześniu 661 i został uznany za kalifa. Ten rok jest uważany przez wiele wczesnych źródeł muzułmańskich za „rok jedności” i jest powszechnie uważany za początek kalifatu Mu'awiyi.

Przed i/lub po śmierci Alego Mu'awiya otrzymał przysięgę wierności podczas jednej lub dwóch formalnych ceremonii w Jerozolimie, pierwszej pod koniec 660 lub na początku 661, a drugiej w lipcu 661. X-wieczny geograf jerozolimski al-Maqdisi utrzymuje, że Mu'awiya rozwinął meczet pierwotnie zbudowany przez kalifa Umara na Wzgórzu Świątynnym , prekursora meczetu al-Aksa , i tam otrzymał formalną przysięgę wierności. Według najwcześniejszego zachowanego źródła o wstąpieniu Mu'awiyi do Jerozolimy, prawie ówczesnych kronik maronickich , skomponowanych przez anonimowego autora syryjskiego , Mu'awiya otrzymał przysięgi od wodzów plemiennych, a następnie modlił się na Golgocie i Grobie Marii Dziewicy w Getsemani , oba przylegające do Wzgórza Świątynnego. Kroniki maronickie utrzymują również, że Mu'awiya „nie nosił korony jak inni królowie na świecie”.

Rządy wewnętrzne i administracja

Czarno-biały skan kamiennej tablicy z VII wieku z napisem po grecku z napisami dla suwerennego władcy za odrestaurowanie łaźni
Grecki napis przypisujący Mu'awiyę za przywrócenie łaźni z czasów rzymskich w Hamat Gader w 663 r., jedyne epigraficzne świadectwo rządów Mu'awiyi w Syrii , centrum jego kalifatu

We wczesnych źródłach muzułmańskich niewiele jest informacji na temat rządów Mu'awiyi w Syrii, centrum jego kalifatu. Założył swój dwór w Damaszku i przeniósł tam z Kufy skarbiec kalifatu. Polegał na swojej syryjskiej żołnierstwie plemiennym, liczącym około 100 000 ludzi, zwiększając ich żołd kosztem irackich garnizonów, łącznie około 100 000 żołnierzy. Najwyższe stypendia były wypłacane na zasadzie dziedziczenia 2000 szlachciców z plemion Quda'a i Kinda, głównych składników jego bazy wsparcia, którym dodatkowo przyznano przywilej konsultacji przy wszystkich ważnych decyzjach oraz prawo weta lub proponowania środków. Odpowiedni przywódcy Quda'a i Kinda, wódz kalbitów Ibn Bahdal i Szurahbil z siedzibą w Homs, tworzyli część jego wewnętrznego kręgu syryjskiego wraz z Kurejszytami Abd al-Rahmanem ibn Khalidem , synem wybitnego dowódcy Chalida ibn al . -Walid i al-Dahhak ibn Qays.

).

Syria zachowała biurokrację z epoki bizantyjskiej, w której pracowali chrześcijanie, w tym szef administracji podatkowej Sarjun ibn Mansur . Ten ostatni służył Mu'awiyi w tym samym charakterze przed osiągnięciem przez niego kalifatu, a ojciec Sarjun był prawdopodobnie piastującym urząd za cesarza Herakliusza (

r . 610–641
). Mu'awiya był tolerancyjny wobec rdzennej większości chrześcijańskiej Syrii. Z kolei społeczność była na ogół zadowolona z jego rządów, w których jej warunki były co najmniej tak korzystne, jak za Bizancjum. Mu'awiya próbował wybić własne monety, ale nowa waluta została odrzucona przez Syryjczyków, ponieważ pominęła symbol krzyża. Jedyne epigraficzne świadectwo rządów Mu'awiya w Syrii, grecki napis datowany na 663 odkryty w gorących źródłach Hamat Gader w pobliżu Jeziora Galilejskiego , odnosi się do kalifa jako Abd Allah Mu'awiya, amir al-mu'minin ( „Sługa Boży Mu'awiya, dowódca wiernych” (imię kalifa poprzedza krzyż) i przypisuje mu przywrócenie łaźni z czasów rzymskich dla dobra chorych. Według historyka Yizhara Hirschfelda „tym czynem nowy kalif starał się zadowolić” swoich chrześcijańskich poddanych. Kalif często spędzał zimy w swoim pałacu Sinnabra w pobliżu Jeziora Galilejskiego. Mu'awiyi przypisuje się również polecenie odbudowy kościoła Edessy po tym, jak został zniszczony podczas trzęsienia ziemi w 679. Wykazał żywe zainteresowanie Jerozolimą. Chociaż brakuje dowodów archeologicznych, w średniowiecznych źródłach literackich istnieją wskazówki, że szczątkowy meczet na Wzgórzu Świątynnym istniał już w czasach Mu'awiyi lub został przez niego zbudowany.

Zarządzanie w prowincjach

Podstawowym wewnętrznym wyzwaniem Mu'awiyi było nadzorowanie syryjskiego rządu, który mógłby zjednoczyć politycznie i społecznie rozbity kalifat i przejąć władzę nad plemionami, które tworzyły jego armie. Stosował rządy pośrednie na prowincjach kalifatu, mianując namiestników z pełną władzą cywilną i wojskową. Choć w zasadzie gubernatorzy byli zobowiązani do przekazywania kalifowi nadwyżek podatkowych, w praktyce większość nadwyżek rozdzielono między garnizony prowincjonalne, a Damaszek otrzymał znikomy udział. Podczas kalifatu Mu'awiyi gubernatorzy polegali na aszrafach (wodzach plemiennych), którzy służyli jako pośrednicy między władzami a członkami plemienia w garnizonach. Rzetelność Mu'awiyi była prawdopodobnie inspirowana przez jego ojca, który wykorzystał swoje bogactwo do zawierania sojuszy politycznych. Kalif generalnie wolał przekupywać swoich przeciwników niż bezpośrednią konfrontację. W podsumowaniu Kennedy'ego, Mu'awiya rządził, „dogadując się z tymi, którzy sprawowali władzę w prowincjach, budując władzę tych, którzy byli gotowi z nim współpracować i przywiązując do swojej władzy jak najwięcej ważnych i wpływowych postaci. jak to możliwe".

Irak i wschód

Awers srebrnej monety z inskrypcją w języku środkowoperskim z imieniem suwerennego władcy muzułmańskiego i muzułmańskim wzorem religijnym po obu stronach figuralnego przedstawienia starożytnego władcy irańskiego

Wyzwania dla władzy centralnej w ogóle, aw szczególności dla rządów Mu'awiyi, były najbardziej dotkliwe w Iraku, gdzie szerzyły się podziały między nowicjuszami aszrafu a rodzącą się elitą muzułmańską, z których ta ostatnia była dalej podzielona między partyzantów Alego i kharidżitów. Wzniesienie Mu'awiyi sygnalizowało powstanie Kufan ashraf reprezentowanego przez dawnych zwolenników Alego al-Ash'atha ibn Qaysa i Jarira ibn Abd Allaha, kosztem starej gwardii Alego reprezentowanej przez Hujra ibn Adi i Ibrahima , syna głównego doradcy Alego Malik al-Asztar . Pierwszym wyborem Mu'awiyi na rządzenie Kufą w 661 r. był al-Mughira ibn Shu'ba , który posiadał znaczne doświadczenie administracyjne i wojskowe w Iraku i był dobrze zaznajomiony z mieszkańcami i problemami regionu. Pod jego prawie dziesięcioletnią administracją al-Mughira utrzymywał pokój w mieście, przeoczył wykroczenia, które nie zagrażały jego rządom, pozwolił Kufanom utrzymać w posiadaniu lukratywne ziemie korony Sasanii w dystrykcie Jibal i , w przeciwieństwie do poprzednich rządów, konsekwentnie i terminowo wypłacał pensje garnizonowe.

. Busr zagroził egzekucją trzech młodych synów Ziyada w Basrze, aby zmusić go do poddania się, ale Ziyad został ostatecznie przekonany przez swojego mentora al-Mughirę, by poddał się władzy Mu'awiyi w 663 roku. W kontrowersyjnym kroku, który zapewnił lojalność bez ojca Ziyad, którego kalif uważał za najzdolniejszego kandydata do rządzenia Basrą, Mu'awiya adoptował go jako swojego przyrodniego brata ze strony ojca, w odpowiedzi na protesty jego własnego syna Yazida, Ibn Amira i jego pobratymców Umajjadów w Hidżazie.

Po śmierci al-Mughiry w 670, Mu'awiya przyłączył Kufę i jej podległości do basranskiego gubernatora Ziyada, czyniąc go wirtualnym wicekrólem kalifa we wschodniej części kalifatu. Ziyad zajął się głównym problemem gospodarczym Iraku, jakim jest przeludnienie miast garnizonowych i wynikający z tego niedobór zasobów, zmniejszając liczbę żołnierzy na liście płac i wysyłając 50 000 irackich żołnierzy i ich rodzin, aby osiedlili się w Khurasan . To również umocniło wcześniej słabą i niestabilną pozycję Arabów w najbardziej wysuniętej na wschód prowincji kalifatu i umożliwiło podboje w kierunku Transoxiany . W ramach swoich wysiłków reorganizacyjnych w Kufie Ziyad skonfiskował ziemie koronne jego garnizonu, które odtąd stały się własnością kalifa. Sprzeciw wobec konfiskat podniesionych przez Hujra ibn Adi, którego proalidowskie poparcie było tolerowane przez al-Mughirę, został brutalnie stłumiony przez Ziyada. Hujr i jego orszak zostali wysłani do Mu'awiya za karę i zostali straceni na rozkaz kalifa, co oznaczało pierwszą polityczną egzekucję w historii islamu i służyło jako zwiastun przyszłych proalidowskich powstań w Kufie. Ziyad zmarł w 673, a jego syn Ubayd Allah był stopniowo mianowany przez Mu'awiyę na wszystkie poprzednie urzędy ojca. W efekcie, opierając się na al-Mughira i Ziyad i jego synach, Mu'awiya przyznał prawa do administracji Iraku i wschodniego kalifatu członkom elitarnego klanu Thaqif , który miał od dawna powiązania z Kurejszytami i odegrał kluczową rolę w podboju. Iraku.

Egipt

W Egipcie Amr rządził bardziej jako partner Mu'awiyi niż podwładny aż do swojej śmierci w 664. Pozwolono mu zachować nadwyżki dochodów prowincji. Kalif nakazał wznowienie egipskich dostaw zboża i ropy do Medyny, kończąc przerwę spowodowaną przez Pierwszą Fitnę. Po śmierci Amra, brat Mu'awiyi Utba (

r . 664–665
) i wczesny towarzysz Mahometa, Uqba ibn Amir (
r . 665–667
), kolejno służył jako gubernatorzy, zanim Mu’awiya mianował Maslamę ibn Mukhallad al-Ansari w 667. Maslama pozostał gubernatorem przez czas panowania Mu'awiyi, znacznie rozbudowując Fustat i jego meczet oraz zwiększając znaczenie miasta w 674 r. poprzez przeniesienie głównej stoczni egipskiej na pobliską wyspę Roda z Aleksandrii ze względu na podatność tej ostatniej na bizantyńskie najazdy morskie.

Obecność Arabów w Egipcie ograniczała się głównie do centralnego garnizonu w Fustat i mniejszego garnizonu w Aleksandrii. Napływ wojsk syryjskich przywiezionych przez Amra w 658 r. i wojsk Basranów wysłanych przez Ziyada w 673 r. zwiększył 15-tysięczny garnizon Fustatu do 40-tysięcznego za panowania Mu'awiyi. Utba powiększył garnizon Aleksandrii do 12 000 ludzi i zbudował w mieście rezydencję gubernatora, którego ludność grecko-chrześcijańska była generalnie wrogo nastawiona do rządów arabskich. Kiedy zastępca Utby w Aleksandrii skarżył się, że jego wojska nie są w stanie kontrolować miasta, Mu'awiya rozmieścił kolejnych 15 000 żołnierzy z Syrii i Medyny. Oddziały w Egipcie były znacznie mniej zbuntowane niż ich irackie odpowiedniki, chociaż elementy garnizonu Fustat od czasu do czasu wywoływały sprzeciw wobec polityki Mu'awiyi, czego kulminacją podczas kadencji Maslamy był powszechny protest przeciwko zajęciu przez Mu'awiję i przyznaniu mu ziem koronnych w Fajum. syn Yazid, który zmusił kalifa do odwrócenia jego rozkazu.

Arabia

Chociaż zemsta za zabójstwo Osmana była podstawą, na której Mu'awiya rościł sobie prawo do kalifatu, nie naśladował on upoważnienia Osmana do klanu Umajjadów, ani nie wykorzystywał ich do obrony własnej władzy. Z drobnymi wyjątkami członkowie klanu nie zostali wyznaczeni do bogatych prowincji ani na dwór kalifów, Mu'awiya w dużej mierze ograniczył swoje wpływy do Medyny, starej stolicy kalifatu, gdzie większość Umajjadów i szersza była arystokracja Kurajszytów pozostała siedzibą. Utrata władzy politycznej sprawiła, że ​​Umajjadowie w Medynie byli urażeni Mu'awiyą, który mógł obawiać się politycznych ambicji znacznie większej gałęzi klanu Abu al-As – do której należał Uthman – pod przywództwem Marwana ibn al-Hakam . Kalif próbował osłabić klan, prowokując wewnętrzne podziały. Wśród podjętych środków było zastąpienie Marwana z gubernatora Medyny w 668 przez innego czołowego Umajjadów, Sa'ida ibn al-As . Ten ostatni otrzymał polecenie zburzenia domu Marwana, ale odmówił, a kiedy Marwan został przywrócony w 674, odmówił również rozkazu Mu'awiyi, by zburzyć dom Sa'ida. Mu'awiya ponownie zdymisjonował Marwana w 678, zastępując go swoim własnym siostrzeńcem, al-Walidem ibn Utba . Poza jego własnym klanem, stosunki Mu'awiyi z Banu Haszim (klanem Mahometa i Kalifa Alego), rodzinami najbliższych towarzyszy Mahometa, niegdyś wybitnego Banu Makhzuma i Ansarów, charakteryzowały się podejrzliwością lub jawną wrogością.

ziemie Hadarim, gdzie zatrudniał 4000 niewolników, prawdopodobnie do uprawy pól. Kalif wszedł w posiadanie posiadłości w Ta'if i w jej pobliżu, które wraz z ziemiami jego braci Anbasy i Utby tworzyły znaczną grupę posiadłości.

Jeden z najwcześniejszych znanych arabskich napisów z czasów panowania Mu'awiyi został znaleziony na zaporze chroniącej glebę zwanej Sayisad 32 km (20 mil) na wschód od Ta'if. dać mu zwycięstwo i siłę. Mu'awiya jest również uznawany za patrona drugiej tamy zwanej al-Khanaq 15 kilometrów (9,3 mil) na wschód od Medyny, zgodnie z napisem znalezionym w tym miejscu. Jest to prawdopodobnie tama między Medyną a kopalniami złota plemienia Banu Sulaym, przypisywana Mu'awiya przez historyków al-Harbi (zm. 898) i al-Samhudi (zm. 1533).

Wojna z Bizancjum

Mapa przedstawiająca najazdy, bitwy i starcia morskie między kalifatem arabskim i bizantyńskim podczas gubernatora Syrii Mu'awiyi (640-661) i kalifatu Mu'awiyi (661-680).

Mu'awiya miał więcej osobistych doświadczeń niż jakikolwiek inny kalif walczący z Bizantyjczykami, głównym zewnętrznym zagrożeniem dla Kalifatu, i prowadził wojnę przeciwko Imperium z większą energią i ciągłością niż jego następcy. Pierwsza Fitna spowodowała, że ​​Arabowie stracili kontrolę nad Armenią na rzecz rdzennych, probizantyjskich książąt, ale w 661 Habib ibn Maslama ponownie najechał region. W następnym roku Armenia stała się dopływem kalifatu, a Mu'awiya uznał ormiańskiego księcia Grigora Mamikoniana za swojego dowódcę. Niedługo po wojnie domowej Mu'awiya zerwał rozejm z Bizancjum i co roku lub dwa razy w roku kalif angażował swoje wojska syryjskie w rajdy przez górzystą granicę Anatolii , strefę buforową między Imperium a Kalifatem. . Przynajmniej do śmierci Abd al-Rahmana ibn Khalida w 666, Homs służyło jako główny punkt zorganizowania ofensywy, a potem służyła temu również Antiochia. Większość żołnierzy walczących na frontach anatolijskich i ormiańskich pochodziła z grup plemiennych, które przybyły z Arabii w trakcie i po podboju. Podczas swego kalifatu Mu'awiya kontynuował swoje wcześniejsze wysiłki w celu przesiedlenia i umocnienia syryjskich miast portowych. Ze względu na powściągliwość plemion arabskich w zamieszkiwaniu wybrzeży, w 663 Mu'awiya przeniósł perskich cywilów i personel, który wcześniej osiedlił w głębi Syrii do Akki i Tyru, oraz przeniósł Asawirę , elitarnych perskich żołnierzy, z Kufy i Basry do garnizon w Antiochii. Kilka lat później Mu'awiya osiedlił Apameę z 5000 Słowian , którzy uciekli z Bizancjum podczas jednej z anatolijskich kampanii jego sił.

Opierając się na historii al-Tabariego (zm. 923) i Agapiusa z Hierapolis (zm. 941), pierwszy najazd na kalifat Mu'awiyi miał miejsce w 662 lub 663, podczas którego jego siły zadały dotkliwe klęski armii bizantyńskiej zamordowano wielu patrycjuszy . W następnym roku najazd prowadzony przez Busra dotarł do Konstantynopola, aw 664 lub 665 Abd al-Rahman ibn Khalid najechał Koloneię w północno-wschodniej Anatolii. Pod koniec lat sześćdziesiątych siły Mu'awiyi zaatakowały Antiochię Pizydyjską lub Antiochię Izauryjską . Po śmierci Konstansa II w lipcu 668 Mu'awiya nadzorował coraz bardziej agresywną politykę wojny morskiej przeciwko Bizantyjczykom. Według wczesnych źródeł muzułmańskich, najazdy na Bizancjum osiągnęły szczyt między 668 a 669 rokiem. W każdym z tych lat miało miejsce sześć kampanii naziemnych i duża kampania morska, pierwsza przez flotę egipską i medyńską, a druga przez flotę egipską i syryjską . Kulminacją kampanii był atak na Konstantynopol, ale chronologie źródeł arabskich, syryjskich i bizantyjskich są sprzeczne. Tradycyjny pogląd współczesnych historyków dotyczy wielkiej serii ataków marynarki wojennej na Konstantynopol w ok. roku.

 674–678
, na podstawie historii bizantyjskiego kronikarza Teofanesa Wyznawcy (zm. 818).

Jednak datowanie i sama historyczność tego poglądu została zakwestionowana; uczony z Oksfordu James Howard-Johnston uważa, że ​​nie miało miejsca żadne oblężenie Konstantynopola i że historia została zainspirowana oblężeniem , które miało miejsce pokolenie później. Z kolei historyk Marek Jankowiak, w rewizjonistycznej rekonstrukcji wydarzeń, opierając się na źródłach arabskich i syryjskich, twierdzi, że szturm nastąpił wcześniej niż to, o czym pisze Teofanes, oraz że mnogość kampanii, o których donosił w latach 668–669 reprezentował skoordynowane wysiłki Mu'awiyi, by podbić bizantyjską stolicę. Al-Tabari donosi, że syn Mu'awiyi, Yazid, prowadził kampanię przeciwko Konstantynopolowi w 669, a Ibn Abd al-Hakam donosi, że floty egipskie i syryjskie przyłączyły się do ataku, dowodzonego odpowiednio przez Uqbę ibn Amira i Fadalę ibn Ubajda . Według Jankowiaka, Mu'awiya prawdopodobnie zarządził inwazję podczas sposobności, jaką stwarzał bunt bizantyjskiego generała Saboriosa , który zawarł pakt z kalifem wiosną 667. Kalif wysłał armię pod Fadalą, ale zanim to się stało wraz z Ormianami zmarł Saborios. Mu'awiya następnie wysłał posiłki dowodzone przez Yazid, który przewodził inwazji armii arabskiej w lecie. Flota arabska dotarła do Morza Marmara jesienią, podczas gdy Yazid i Fadala, najeżdżając Chalcedon przez zimę, wiosną 668 r. oblegały Konstantynopol, ale z powodu głodu i chorób przerwały oblężenie pod koniec czerwca. Arabowie kontynuowali swoje kampanie w okolicach Konstantynopola przed wycofaniem się do Syrii najprawdopodobniej pod koniec 669 roku.

W 669 marynarka wojenna Mu'awiyi najechała aż na Sycylię. W następnym roku ukończono zakrojone na szeroką skalę fortyfikacje Aleksandrii. Podczas gdy historie al-Tabari i al-Baladhuri donoszą, że siły Mu'awiyi zdobyły Rodos w latach 672–674 i skolonizowały wyspę przez siedem lat, zanim wycofały się za panowania Jazyda I, współczesny historyk Clifford Edmund Bosworth poddaje w wątpliwość te wydarzenia i utrzymuje, że wyspa została najechana tylko przez porucznika Mu'awiyi Junadę ibn Abi Umayya al-Azdi w 679 lub 680. Za cesarza Konstantyna IV (

668-685 )
Bizantyjczycy rozpoczęli kontrofensywę przeciwko kalifatowi, pierwszy najeżdżając Egipt w 672 lub 673, podczas gdy zimą 673 admirał Mu'awiyi Abd Allah ibn Qays dowodził dużą flotą, która najechała na Smyrnę oraz wybrzeża Cylicji i Licji. Bizantyjczycy odnieśli wielkie zwycięstwo nad armią i flotą arabską dowodzoną przez Sufjana ibn Awfa, prawdopodobnie pod Sillyon , w 673 lub 674. W następnym roku Abd Allah ibn Qays i Fadala wylądowali na Krecie, a w 675 lub 676 zaatakowała flota bizantyjska Maraqiya, zabijając gubernatora Homs.

W 677, 678 lub 679 Mu'awiya wystąpił o pokój z Konstantynem IV, prawdopodobnie w wyniku zniszczenia jego floty lub rozmieszczenia przez Bizantyjczyków mardaitów na wybrzeżu syryjskim w tym czasie. Zawarto trzydziestoletni traktat, zobowiązujący kalifat do płacenia rocznej daniny w wysokości 3000 złotych monet, 50 koni i 30 niewolników oraz wycofania swoich wojsk z wysuniętych baz, które zajęli na wybrzeżu bizantyńskim. Chociaż muzułmanie nie osiągnęli żadnych trwałych zdobyczy terytorialnych w Anatolii podczas kariery Mu'awiyi, częste naloty zapewniały syryjskim wojskom Mu'awiyi łupy wojenne i daninę, co pomogło zapewnić ich ciągłą wierność i wyostrzyło ich umiejętności bojowe. Co więcej, prestiż Mu'awiyi został wzmocniony, a Bizantyjczycy zostali wykluczeni z jakiejkolwiek skoordynowanej kampanii przeciwko Syrii.

Podbój środkowej Afryki Północnej

Mapa północnej Afryki, południowej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji z różnymi odcieniami kolorów oznaczającymi etapy ekspansji kalifatu
Mapa przedstawiająca rozwój kalifatu. Za panowania Mu'awiya muzułmanie podbili region Ifrikija (środkowa Afryka Północna ; zacieniowana na fioletowo)
we współczesnym Nigrze.

Metalowa statua przedstawiająca arabskiego generała z VII wieku w turbanie i dzierżącego miecz do pochwy
Posąg przedstawiający Uqbę ibn Nafiego , arabskiego dowódcę, który podbił Ifrikiję i założył Kairouan w 670, za panowania Mu'awiyi. Uqba służył jako zastępca gubernatora Mu'awiyi nad Afryką Północną, dopóki kalif nie zwolnił go w 673 r.

Walka o sukcesję Konstantyna IV odciągnęła uwagę Bizancjum od frontu afrykańskiego. W 670 Mu'awiya mianował Uqbę zastępcą gubernatora Egiptu nad północnoafrykańskimi ziemiami znajdującymi się pod arabską kontrolą na zachód od Egiptu. Na czele 10-tysięcznych sił Uqba rozpoczął swoją ekspedycję przeciwko terytoriom na zachód od Cyrenajki. W miarę postępów do jego armii dołączyli zislamizowani Berberowie Luwata i ich połączone siły podbiły Ghadamis , Gafsę i Jarid . W ostatnim rejonie założył stałe arabskie miasto garnizonowe o nazwie Kairouan , w stosunkowo bezpiecznej odległości od Kartaginy i obszarów przybrzeżnych, które pozostawały pod kontrolą Bizancjum, jako bazę dla dalszych ekspedycji. Pomógł również w wysiłkach nawrócenia muzułmanów wśród plemion berberyjskich , które dominowały na okolicznych wsiach.

Mu'awiya zdymisjonował Uqbę w 673, prawdopodobnie z obawy, że stworzy niezależną bazę władzy w lukratywnych regionach, które podbił. Nowa arabska prowincja, Ifrikija (dzisiejsza Tunezja), pozostała podporządkowana gubernatorowi Egiptu, który wysłał swojego mawlę (niearabskiego, muzułmańskiego wyzwoleńca) Abu al- Muhajira Dinara, aby zastąpił Uqbę, który został aresztowany i przeniesiony do Mu' areszt Awiyi w Damaszku. Abu al-Muhajir kontynuował kampanie na zachód aż do Tlemcen i pokonał wodza Awraba Berberów Kasilę , który następnie przyjął islam i dołączył do jego sił. W 678 r. traktat między Arabami a Bizantyjczykami scedował Bizancjum na kalifat, zmuszając jednocześnie Arabów do wycofania się z północnych części prowincji. Po śmierci Mu'awiji, jego następca, Jazyd, ponownie mianował Uqbę, Kasila uciekł, a sojusz bizantyjsko-berberyjski zakończył arabską kontrolę nad Ifrikiją, która została przywrócona dopiero za panowania kalifa Abd al-Malika ibn Marwana (

r . 685-705
).

Nominacja Yazida na następcę

W posunięciu bezprecedensowym w polityce islamskiej Mu'awiya mianował swojego syna, Yazida, na swojego następcę. Kalif prawdopodobnie przez dłuższy czas miał ambicje dotyczące sukcesji syna. W 666 rzekomo kazał otruć swojego gubernatora w Homs, Abd al-Rahmana ibn Khalida, aby usunąć go jako potencjalnego rywala Jazydów. Arabowie syryjscy, z którymi Abd al-Rahman ibn Khalid był popularny, uważali gubernatora za najodpowiedniejszego następcę kalifa ze względu na jego przeszłość wojskową i pochodzenie od Khalida ibn al-Walida.

Dopiero w drugiej połowie swego panowania Mu'awiya publicznie ogłosił spadkobiercę Jazydów, chociaż wczesne źródła muzułmańskie podają rozbieżne szczegóły dotyczące czasu i miejsca wydarzeń związanych z tą decyzją. Relacje al-Mada’iniego (752–843) i Ibn al-Athira (1160–1232) zgadzają się, że al-Mughira był pierwszym, który sugerował, by uznano Yazida za następcę Mu’awiyi i że Ziyad poparł nominację zastrzeżenie, że Jazydzi porzucą bezbożną działalność, która może wzbudzić sprzeciw ze strony muzułmańskiego państwa. Według al-Tabariego, Mu'awiya publicznie ogłosił swoją decyzję w 675 lub 676 i zażądał złożenia przysięgi wierności Yazidowi. Tylko Ibn al-Athir relacjonuje, że delegacje ze wszystkich prowincji zostały wezwane do Damaszku, gdzie Mu'awiya pouczał je o swoich prawach jako władcy, ich obowiązkach jako poddanych i godnych cechach Jazydów, po czym nastąpiły wezwania al-Dahhaka ibn Qaysa i innych dworzan, aby Yazid został uznany za następcę kalifa. Delegaci udzielili swojego poparcia, z wyjątkiem starszego szlachcica basrańskiego al-Ahnaf ibn Qays , który ostatecznie został przekupiony, aby uległ. Al-Mas'udi (896-956) i al-Tabari nie wspominają o delegacjach prowincjonalnych innych niż ambasada Basranu kierowana przez Ubayda Allaha ibn Ziyada odpowiednio w latach 678-679 lub 679-680, które uznawały Yazida.

Według Hindsa, oprócz szlachetności, wieku i zdrowego osądu Yazida, „najważniejszym ze wszystkich” był jego związek z Kalb. Konfederacja Quda'a pod przywództwem Kalb była podstawą rządów sufjanidów, a sukcesja Jazydów zasygnalizowała kontynuację tego sojuszu. Nominując Yazida, syna Kalbite Maysun, Mu'awiya pominął swojego starszego syna Abd Allaha od swojej kurejszyckiej żony Fakhity. Chociaż wsparcie ze strony Kalb i Quda'a było zagwarantowane, Mu'awiya wezwał Jazydów do poszerzenia swojej plemiennej bazy poparcia w Syrii. Ponieważ Kajzyci byli dominującym elementem w armiach północnej granicy, wyznaczenie przez Mu'awiję Jazydów do kierowania wysiłkami wojennymi z Bizancjum mogło służyć wzmocnieniu poparcia Kajzytów dla jego nominacji. Wysiłki Mu'awiyi w tym celu nie zakończyły się całkowitym sukcesem, o czym świadczy werset poety z Kajsytu: „nigdy nie będziemy wierni synowi kobiety Kalbi [tj. Yazid]”.

W Medynie dalecy krewni Mu'awiyi Marwan ibn al-Hakam, Sa'id ibn al-As i Ibn Amir przyjęli porządek sukcesji Mu'awiyi, choć z dezaprobatą. Większość przeciwników porządku Mu'awiyi w Iraku oraz wśród Umajjadów i Kurejszytów z Hidżazu została ostatecznie zastraszona lub przekupiona. Pozostała zasadnicza opozycja wywodziła się od Husayna ibn Ali , Abd Allaha ibn al-Zubayra , Abd Allaha ibn Umara i Abd al-Rahmana ibn Abi Bakra , wszystkich prominentnych synów wcześniejszych kalifów z Medyny lub bliskich towarzyszy Mahometa. Ponieważ posiadali roszczenia najbliższe kalifatowi, Mu'awiya był zdeterminowany, aby uzyskać ich uznanie. Według historyka Awany ibn al-Hakama (zm. 764) przed śmiercią Mu'awiya nakazał podjęcie wobec nich pewnych środków, powierzając te zadania swoim lojalistom al-Dahhakowi ibn Qaysowi i muzułmaninowi ibn Uqba .

Śmierć

, a modlitwy pogrzebowe prowadził al-Dahhak ibn Qays, który opłakiwał Mu'awiya jako „kij Arabów i ostrze Arabów, za pomocą którego Bóg, Wszechmogący i Wielki, odciął spór, którego uczynił suwerenem nad ludzkością, za pomocą którego podbił kraje, a teraz umarł”.

Grób Mu'awiyi był miejscem odwiedzin jeszcze w X wieku. Al-Mas'udi twierdzi, że nad grobem zbudowano mauzoleum, które było otwarte dla zwiedzających w poniedziałki i czwartki. Ibn Taghribari twierdzi, że Ahmad ibn Tulun , autonomiczny władca Egiptu i Syrii z IX wieku, wzniósł na grobie budowlę w 883 lub 884 roku i zatrudniał publiczność do regularnego recytowania Koranu i zapalania świec wokół grobu.

Ocena i dziedzictwo

Drzewo genealogiczne z imionami na czerwono oznaczającymi członków rodziny, którzy rządzili jako władcy
Drzewo genealogiczne Sufyanidów, rządzącej rodziny kalifatu (661–684) założonej przez Mu'awiya

Podobnie jak Osman, Mu'awiya przyjął tytuł khalifat Allah („zastępca Boga”) zamiast khalifat rasul Allah („zastępca posłańca Bożego”), tytuł używany przez innych kalifów, którzy go poprzedzali. Tytuł mógł sugerować polityczny i religijny autorytet oraz boskie sankcje. Al-Baladhuri donosi, że powiedział: „Ziemia należy do Boga, a ja jestem zastępcą Boga”. Niemniej jednak, bez względu na absolutystyczne konotacje, jakie mógł mieć tytuł, Mu'awiya najwyraźniej nie narzucał tego religijnego autorytetu. Zamiast tego rządził pośrednio jak wódz ponadplemienny, używając sojuszy z prowincjonalnym aszrafem , swoimi osobistymi umiejętnościami, siłą przekonywania i dowcipem.

Poza wojną z Alim nie rozmieszczał swoich syryjskich wojsk w kraju i często wykorzystywał prezenty pieniężne jako narzędzie do unikania konfliktów. W ocenie Juliusa Wellhausena Mu'awiya był znakomitym dyplomatą "pozwalającym, by sprawy same dojrzały, i tylko od czasu do czasu, wspomagając ich postęp". Dalej stwierdza, że ​​Mu'awiya miał zdolność identyfikowania i zatrudniania najbardziej utalentowanych ludzi do jego służby i sprawił, że nawet ci, którym nie ufał, pracowali dla niego.

Zdaniem historyczki Patricii Crone , pomyślne rządy Mu'awiyi ułatwił plemienny skład Syrii. Tam Arabowie, którzy utworzyli jego bazę wsparcia, byli rozproszeni po całej wsi i byli zdominowani przez jedną konfederację, Quda'a. Było to w przeciwieństwie do Iraku i Egiptu, gdzie zróżnicowany skład plemienny miast garnizonowych oznaczał, że rząd nie miał spójnej bazy wsparcia i musiał stworzyć delikatną równowagę między przeciwnymi grupami plemiennymi. Jak pokazuje rozpad irackiego sojuszu Alego, utrzymanie tej równowagi było nie do utrzymania. Jej zdaniem wykorzystanie przez Mu'awiję warunków plemiennych w Syrii zapobiegło rozwiązaniu kalifatu w czasie wojny domowej. Według słów orientalisty Martina Hindsa o sukcesie stylu rządzenia Mu'awiyi świadczy fakt, że udało mu się utrzymać swoje królestwo razem bez konieczności uciekania się do użycia swoich syryjskich wojsk.

Na dłuższą metę system Mu'awiyi okazał się niestabilny i nieopłacalny. Poleganie na osobistych stosunkach oznaczało, że jego rząd był zależny od płacenia i zadowalania agentów, zamiast im dowodzić. To stworzyło „system odpustu”, według Crone. Gubernatorzy stawali się coraz bardziej nieodpowiedzialni i gromadzili osobiste bogactwa. Równowaga plemienna, na której się opierał, była niepewna, a niewielkie wahania prowadziły do ​​frakcyjności i walk wewnętrznych. Kiedy Yazid został kalifem, kontynuował model swojego ojca. Choć jego nominacja była kontrowersyjna, musiał stawić czoła buntom Husajna i Ibn al-Zubayra. Chociaż zdołał ich pokonać z pomocą swoich gubernatorów i armii syryjskiej, system załamał się, gdy tylko zmarł w listopadzie 683. Prowincjonalny ashraf uciekł do Ibn al-Zubayr, podobnie jak plemiona Kajzyckie, które wyemigrowały do Syria za panowania Mu'awiyi i była przeciwna konfederacji Quda'a, na której spoczywała władza sufjanidów. W ciągu kilku miesięcy władza następcy Yazida, Mu'awiyi II , została ograniczona do Damaszku i jego okolic. Chociaż Umajjadzi, wspierani przez Quda'a, zdołali odzyskać kalifat po trwającej dekadę drugiej wojnie domowej , był on pod przywództwem Marwana, założyciela nowego rządzącego domu Umajjadów, Marwanidów i jego syna Abd al. - Malika. Zdając sobie sprawę ze słabości modelu Mu'awiyi i braku jego umiejętności politycznych, Marwanidzi porzucili jego system na rzecz bardziej tradycyjnej formy rządów, w której centralną władzą był kalif. Niemniej jednak sukcesja dziedziczna wprowadzona przez Mu'awiyę stała się trwałym elementem wielu późniejszych rządów muzułmańskich.

Kennedy uważa zachowanie jedności kalifatu za największe osiągnięcie Mu'awiyi. Wyrażając podobny punkt widzenia, biograf Mu'awiyi R. Stephen Humphreys stwierdza, że ​​chociaż utrzymanie integralności kalifatu byłoby samo w sobie osiągnięciem, Mu'awiya zamierzał energicznie kontynuować podboje zapoczątkowane przez Abu Bakra i Umara. . Tworząc potężną flotę, uczynił kalifat dominującą siłą we wschodniej części Morza Śródziemnego i na Morzu Egejskim. Kontrola nad północno-wschodnim Iranem została zabezpieczona, a granica kalifatu została rozszerzona w Afryce Północnej. Madelung uważa Mu'awiya za zepsutego urzędu kalifa, pod którym pierwszeństwo w islamie ( sabiqa ), decydujące o wyborze wcześniejszych kalifów, ustąpiło miejsca potędze miecza, lud stał się jego poddanymi, a on stał się „absolutnym panem nad ich życiem i śmiercią”. Zdusił wspólnotowego ducha islamu i wykorzystywał religię jako narzędzie „kontroli społecznej, wyzysku i militarnego terroryzowania”.

Mu'awiya był pierwszym kalifem, którego imię pojawiło się na monetach, inskrypcjach lub dokumentach powstającego imperium islamskiego. W inskrypcjach z jego panowania brakowało wyraźnego odniesienia do islamu czy Mahometa, a jedyne tytuły, jakie się pojawiają, to „sługa Boży” i „wódz wiernych”. To skłoniło niektórych współczesnych historyków do zakwestionowania zaangażowania Mu'awiyi w islam. Zaproponowali, aby trzymał się niewyznaniowej lub nieokreślonej formy monoteizmu, albo mógł być chrześcijaninem. Twierdząc, że pierwsi muzułmanie nie postrzegali swojej wiary jako odmiennej od innych wyznań monoteistycznych, historycy ci widzą w tym samym tonie wcześniejszych kalifów z Medyny, ale nie istnieją żadne publiczne proklamacje z ich okresu. Z drugiej strony historyk Robert Hoyland zauważa, że ​​Mu'awiya rzucił bardzo islamskie wyzwanie bizantyńskiemu cesarzowi Konstansowi, by „odrzucił [boskość] Jezusa i zwrócił się do Wielkiego Boga, którego czczę, Boga naszego ojca Abrahama”. i spekuluje, że wizyta Mu'awiyi po chrześcijańskich miejscach w Jerozolimie miała na celu zademonstrowanie „faktu, że on, a nie cesarz bizantyjski, był teraz przedstawicielem Boga na ziemi”.

Wczesna tradycja historyczna

Ocalałe historie muzułmańskie pochodzą z Iraku z czasów Abbasydów. Kompilatorzy, narratorzy, od których zebrano historie, oraz ogólne nastroje społeczne w Iraku byli wrogo nastawieni do syryjskich Umajjadów, pod rządami których Syria była uprzywilejowaną prowincją, a Irak był lokalnie postrzegany jako syryjska kolonia. Co więcej, Abbasydzi, po obaleniu Umajjadów w 750 r., postrzegali ich jako bezprawnych władców i dodatkowo nadszarpnęli ich pamięć, aby wzmocnić własną legitymację. Kalifi Abbasydów, tacy jak al-Saffah , al-Ma'mun i al-Mu'tadid, publicznie potępili Mu'awiya i innych kalifów Umajjadów. Jako taka, muzułmańska tradycja historyczna jest w zasadzie anty-Umajjadowa. Niemniej jednak w przypadku Mu'awiyi przedstawia go w stosunkowo wyważony sposób.

Z jednej strony przedstawia go jako odnoszącego sukcesy władcę, który swoją wolę realizował za pomocą perswazji, a nie siły. Podkreśla jego jakość szytu , co w jego przypadku oznaczało łagodność, powolność do gniewu, subtelność i kierowanie ludźmi poprzez dostrzeganie ich potrzeb i pragnień. Tradycja historyczna pełna jest anegdot o jego politycznej przenikliwości i samokontroli. W jednej z takich anegdot, zapytany o pozwolenie jednemu z jego dworzan zwracać się do niego z arogancją, zauważył:

Nie wstawiam się między lud a ich język, dopóki oni nie wstawiają się między nami a naszą suwerennością.

Tradycja przedstawia go działającego na sposób tradycyjnego plemiennego szejka pozbawionego absolutnego autorytetu; wzywanie delegacji ( wufud ) wodzów plemiennych i przekonywanie ich pochlebstwami, argumentami i prezentami. Przykładem jest przypisywane mu powiedzenie: „Nigdy nie używam mojego głosu, jeśli mogę użyć moich pieniędzy, nigdy mojego bata, jeśli mogę użyć mojego głosu, nigdy mojego miecza, jeśli mogę użyć mojego bata; ale jeśli muszę użyć mój miecz, zrobię to.

Z drugiej strony tradycja przedstawia go również jako despotę, który wypaczył kalifat w królestwo. Według słów al-Ya'qubi (zm. 898):

[Mu'awiya] był pierwszym, który miał ochroniarza, policję i szambelanów… Kazał mu chodzić przed nim z włócznią, wyjął jałmużnę z zasiłków i usiadł na tronie z ludźmi pod nim. .. Używał pracy przymusowej do swoich projektów budowlanych ... Był pierwszym, który zamienił tę sprawę [kalifatu] w zwykłe królestwo.

(kalifa), chociaż kolejni Abbasydzi są uznawani za kalifów.

Współczesne źródła niemuzułmańskie generalnie przedstawiają łagodny obraz Mu'awiyi. Grecki historyk Teofanes nazywa go protosymboulos , „pierwszy wśród równych”. Według Kennedy'ego, nestoriański kronikarz chrześcijański, John Bar Penkaye, piszący w latach 90. XIX wieku „nie ma nic poza pochwałą dla pierwszego kalifa Umajjadów… o którego panowaniu, jak mówi, „pokój na całym świecie był taki, że nigdy nie słyszeliśmy, ani od naszych ojców lub naszych dziadków, albo widziałem, że kiedykolwiek coś takiego istniało”.

Pogląd muzułmański

). Z tego powodu jest również szanowany. Niektórzy sunnici bronią jego wojny przeciwko Alemu, twierdząc, że chociaż był w błędzie, działał zgodnie ze swoim najlepszym osądem i nie miał złych intencji.

Wojna Mu'awiyi z Alim, którego szyici uważają za prawdziwego następcę Mahometa , uczyniła z niego znieważaną postać w szyickim islamie. Według szyitów, tylko na tej podstawie Mu'awiya kwalifikuje się jako niewierzący, jeśli od początku był wierzącym. Ponadto jest on odpowiedzialny za zabicie szeregu towarzyszy Mahometa w Siffin, po tym, jak nakazał przekląć Alego z ambony, mianując na swojego następcę Yazida, który następnie zabił Husajna w Karbali, dokonując egzekucji popierającego Alida Kufana. szlachcic Hujr ibn Adi i zamordowanie Hasana przez otrucie. Jako taki był szczególnym celem tradycji szyickich. Niektóre tradycje utrzymują, że urodził się z nielegalnego związku między żoną Abu Sufiana, Hind, a wujkiem Mahometa, Abbasem . Jego nawrócenie na islam jest uważane za pozbawione jakichkolwiek przekonań i motywowane wygodą po podbiciu Mekki przez Mahometa. Na tej podstawie otrzymuje tytuł taliq (wyzwolony niewolnik Mahometa). Mahometowi przypisuje się szereg hadisów potępiających Mu'awiję i jego ojca Abu Sufjana, w których nazywa się go „człowiekiem przeklętym ( la'in ) synem człowieka przeklętego” i prorokuje, że umrze jako niewierzący. W przeciwieństwie do sunnitów, szyici odmawiają mu statusu towarzysza, a także obalają twierdzenia sunnitów, że był pisarzem objawienia Koranu. Podobnie jak inni przeciwnicy Alego, Mu'awiya zostaje przeklęty w rytuale zwanym tabarra , który jest uważany przez wielu szyitów za obowiązek.

W obliczu rosnącego w X wieku religijnego sekciarstwa wśród muzułmanów, podczas gdy kalifat Abbasydów był zdominowany przez dwunastu szyickich emirów z dynastii Buyidów , postać Mu'awiya stała się narzędziem propagandowym używanym przez szyitów i sprzeciwiających się im sunnitów. Silne nastroje pro-Mu'awiya wyrażali sunnici w kilku miastach Abbasydów, w tym w Bagdadzie , Wasit , Rakce i Isfahanie . Mniej więcej w tym samym czasie szyici otrzymali pozwolenie od Buyidów i sunnickich kalifów Abbasydów na rytualne przeklinanie Mu'awiyi w meczetach. W Egipcie w X-XI wieku postać Mu'awiyi od czasu do czasu odgrywała podobną rolę, przy czym izmailiccy szyici kalifowie fatymidzi wprowadzili środki przeciwne pamięci Mu'awiyi i przeciwnikom rządu, którzy wykorzystywali go jako narzędzie do krytykowania szyitów.

Uwagi

Bibliografia

Bibliografia

Dalsze czytanie

Mu'awiya I
Dynastia Umajjadów
Kalif islamu
Kalif Umajjadów

661-680