Piotr Bogdanowicz -
Peter Bogdanovich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Piotr Bogdanowicz
Bogdanowicz siedzący na krześle reżyserskim z mikrofonem w dłoni
Bogdanovich w Teatrze Castro w San Francisco, 2008
Urodzić się
(
1939-07-30
)
30 lipca 1939
Kingston, Nowy Jork , Stany Zjednoczone
Zmarł 6 stycznia 2022
(2022-01-06)
(w wieku 82)
Los Angeles , Kalifornia , Stany Zjednoczone
Zawód
  • Reżyser
  • aktor
  • pisarz
  • producent filmowy
Małżonka(e)
( m.  1962; dyw.  1971 )

Louise Stratten
( m.  1988; dyw.  2001 )
Wzmacniacz)
Pasterz Cybill
(1971-1978)
Dzieci 2
(30 lipca 1939 – 6 stycznia 2022) był amerykańskim reżyserem, pisarzem, aktorem, producentem, krytykiem i historykiem filmu.

za role drugoplanowe. (2007).

Utalentowany historyk filmu, wyreżyserował filmy dokumentalne, takie jak Reżyseria Johna Forda (1971) i The Great Buster: A Celebration (2018), oraz opublikował ponad dziesięć książek, z których część zawiera pogłębione wywiady z przyjaciółmi Howardem Hawksem i Alfredem Hitchcockiem . Twórczość Bogdanovicha była cytowana jako ważny inspirator przez wielu znaczących filmowców.

życie i kariera

Wczesne życie

Peter Bogdanovich ( serb :

Петар Богдановић
, romanzPetar Bogdanović ) urodził się w Kingston w stanie Nowy Jork , jako syn Hermy (z domu Robinson) i Borislava Bogdanovicha (1899-1970), pianisty i malarza. Jego matka była pochodzenia austriacko-żydowskiego, a ojciec był Serbem. Bogdanovich biegle władał serbskim , nauczył się go przed angielskim. Miał starszego brata, który zginął w wypadku w 1938 r., mając osiemnaście miesięcy, po tym, jak spadł na niego garnek wrzącej zupy, choć Bogdanowicz dowiedział się o bracie dopiero w wieku siedmiu lat i nie znał okoliczności jego śmierci dopóki nie był dorosły. Jego rodzice przybyli do Stanów Zjednoczonych w maju 1939 r. na podstawie wiz dla gości, wraz z najbliższą rodziną matki, na początku II wojny światowej. W 1952 roku, kiedy miał dwanaście lat, Bogdanovich zaczął prowadzić ewidencję wszystkich obejrzanych filmów na fiszkach, wraz z recenzjami; robił to do 1970 roku. Oglądał do czterystu filmów rocznie. Ukończył nowojorską Collegiate School w 1957 i studiował aktorstwo w Konserwatorium Stella Adler .

Krytyk filmowy

Na początku lat 60. Bogdanovich był znany jako programista filmowy w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, gdzie programował wpływowe retrospektywy i pisał monografie do filmów Orsona Wellesa , Johna Forda , Howarda Hawksa i Alfreda Hitchcocka . Bogdanovich zwrócił także uwagę na Allana Dwana , pioniera amerykańskiego filmu, który do tego czasu popadł w zapomnienie, w retrospektywie z 1971 r. Dwan uczestniczył. Programował także dla New Yorker Theatre .

Zanim został reżyserem, pisał dla Esquire , The Saturday Evening Post oraz Cahiers du Cinéma jako krytyk filmowy. Artykuły te zostały zebrane w Pieces of Time (1973).

Przenieś się do Los Angeles i Rogera Cormana

do Los Angeles i nie zapłacił czynszu.

Chcąc włamać się do branży, Bogdanovich prosił publicystów o zaproszenia na premiery filmowe i imprezy branżowe. Na jednym pokazie Bogdanovich oglądał film, a za nim siedział reżyser Roger Corman . Obaj wdali się w rozmowę, gdy Corman wspomniał, że podoba mu się film, który Bogdanovich napisał dla Esquire . Corman zaproponował mu pracę reżyserską, którą Bogdanovich przyjął natychmiast. Pracował z Cormanem nad Targets , w którym wystąpił Boris Karloff , oraz Voyage to the Planet of Prehistoric Women , pod pseudonimem Derek Thomas. Bogdanovich powiedział później o szkole filmowej Cormana: „Przeszedłem od prania do reżyserowania filmu w trzy tygodnie. W sumie pracowałem 22 tygodnie – preprodukcja, zdjęcia, druga część, cięcie, dubbing – nie nauczyłem się zbyt wiele odkąd."

przez kilka lat.

W 1970 roku Bogdanovich otrzymał od Amerykańskiego Instytutu Filmowego zlecenie wyreżyserowania filmu dokumentalnego o Johnie Fordzie w hołdzie, Reżyseria John Ford (1971). Powstały film zawierał szczere wywiady z Johnem Waynem , Jamesem Stewartem i Henrym Fondą , a narratorem był Orson Welles. Wycofany z obiegu przez lata z powodu problemów licencyjnych, Bogdanovich i TCM wydali go w 2006 roku, przeredagowali go, aby był „szybszy i bardziej wyrazisty”, z dodatkowymi wywiadami z Clintem Eastwoodem , Walterem Hillem , Harrym Careyem Jr. , Martinem Scorsese , Stevena Spielberga i innych.

Prace reżyserskie

Wiele inspiracji, które doprowadziły Bogdanovicha do jego kinowych kreacji, pochodziło z wczesnych obejrzeń filmu Obywatel Kane . W rozmowie z Robertem K. Elderem , autorem filmu, który zmienił moje życie , Bogdanovich wyjaśnia swoje uznanie dla twórczości Orsona Wellesa:

Po prostu nie przypomina żadnego innego filmu, który znasz. To pierwszy współczesny film: fragmentaryczny, nieopowiedziany na wprost, skaczący dookoła. Przewiduje wszystko, co się teraz dzieje, a które uważa się za tak nowoczesne. To wszystko stało się teraz naprawdę dekadenckie, ale wtedy z pewnością było świeże.

, jego długoletnią współpracowniczką artystyczną i matką jego dwóch córek.

(1973) Bogdanovicha . (1974) w roli głównej, który spotkał się z słabą krytyką. było rozczarowaniem w kasie. Po produkcji Daisy Miller drogi partnerów The Directors Company rozeszły się.

Kolejnym dziełem Bogdanovicha, At Long Last Love (1975), był musical z Shepherdem i Burtem Reynoldsami . Zarówno ten, jak i jego kolejny film, Nickelodeon (1976), okazały się krytycznymi i kasowymi katastrofami, poważnie niszcząc jego pozycję w środowisku filmowym. Zastanawiając się nad swoją niedawną karierą, Bogdanovich powiedział w 1976 roku: „Byłem głupi. Popełniłem wiele błędów”.

W 1975 roku pozwał Universal za złamanie kontraktu na produkcję i reżyserię Bugsy . Potem zrobił sobie kilkuletnią przerwę, po czym wrócił do reżyserii z niskobudżetowym filmem Saint Jack (1979), nakręconym w Singapurze , z Benem Gazzarrą w roli tytułowej. Film zdobył uznanie krytyków, choć nie był przebojem kasowym. Kręcenie tego filmu oznaczało koniec jego romantycznego związku z Cybill Shepherd.

Dorothy Stratten i wszyscy się śmiali

Kolejnym filmem Bogdanovicha była komedia romantyczna Wszyscy się śmiali (1981), w której wystąpiła Dorothy Stratten , była modelka, która nawiązała romantyczny związek z Bogdanovichem. Stratten została zamordowana przez swojego zrażonego męża wkrótce po zakończeniu zdjęć.

(1983). Bogdanovich sprzeciwił się produkcji i nie zgodził się na użycie jego nazwiska w filmie. Był przedstawiany jako fikcyjny „Aram Nicholas” i groził sporem sądowym, jeśli uzna, że ​​postać jest nie do przyjęcia.

Bogdanovich sam przejął dystrybucję The All Laughed . Później obwinił to za powód, dla którego musiał ogłosić upadłość w 1985 roku. Oświadczył, że ma miesięczny dochód w wysokości 75 000 USD i miesięczne wydatki w wysokości 200 000 USD.

Hefner zemścił się, oskarżając Bogdanowicza o uwiedzenie młodszej siostry Strattena, Louise, wkrótce po morderstwie, gdy miała 13 lat. Bogdanowicz stanowczo zaprzeczył oskarżeniu. 30 grudnia 1988 r. 49-letni Bogdanowicz poślubił 20-letnią Louise, co wywołało szał tabloidów. Para rozwiodła się w 2001 roku.

Maska i Texasville

Na początku lat 80. Bogdanovich chciał nakręcić I'll Remember April z Johnem Cassavetesem i The Lady in the Moon napisanym z Larrym McMurtrym . Zamiast tego nakręcił film Mask , wydany w 1985 roku, który spotkał się z uznaniem krytyków. Jednak jego kontynuacja z 1990 roku The Last Picture Show , Texasville , była krytycznym i kasowym rozczarowaniem w stosunku do kultowego pierwszego filmu.

Oba filmy wywołały poważne spory między Bogdanowiczem, który wciąż domagał się pewnej kontroli nad swoimi filmami, a studiami, które kontrolowały finansowanie i ostateczną wersję obu filmów. Maska została wydana z utworem Boba Segera wbrew życzeniom Bogdanovicha (faworyzował Bruce'a Springsteena ), a Bogdanovich często narzekał, że wydana wersja Texasville nie była filmem, do którego zamierzał. Reżyserska wersja Mask , nieco dłuższa i zawierająca piosenki Springsteena , została spóźniona na DVD w 2004 roku. Reżyserska wersja Texasville została wydana na LaserDisc , a wersja kinowa została wydana na DVD przez MGM w 2005 roku. w momencie premiery Texasville Bogdanovich powrócił także do swojego najwcześniejszego sukcesu, The Last Picture Show , i wyprodukował zmodyfikowany film reżyserski. Został on przerobiony przez Bogdanovicha tylko na dysk laserowy Criterion. Wersja dyskowa Criterion zawiera zarówno siedem minut wcześniej niewidzianych materiałów, jak i ponownie zmontowane sceny.

Bogdanovich wyreżyserował komedię Nielegalnie twój w 1988 roku i dwa kolejne filmy teatralne w 1992 i 1993 roku, ale żaden z tych filmów nie odtworzył sukcesu jego wczesnej kariery. Jedna, Noises Off , oparta na sztuce Michaela Frayna , a druga, The Thing Called Love (1993), jest lepiej znana jako jedna z ostatnich ról Rivera Phoenixa przed śmiercią. Bogdanovich zaczął reżyserować filmy telewizyjne, m.in. Do Pana z miłością II (1996). W 1997 ponownie ogłosił upadłość. Czerpiąc ze swojej encyklopedycznej wiedzy na temat historii filmu, napisał kilka chwalonych przez krytyków książek, w tym Film tygodnia Petera Bogdanovicha , który przez całe życie zawierał komentarz kinofila do 52 jego ulubionych filmów, oraz Who the Devil Made It: Conversations with Legendary Film Directors oraz Who the Devil Made It: Conversations with Legendary Film Directors Who the Hell's in It: Rozmowy z legendarnymi aktorami z Hollywood , oba oparte na wywiadach z reżyserami i aktorami.

Późniejsza kariera

W 1998 roku Narodowa Rada Konserwacji Filmu Biblioteki Kongresu nazwała Ostatni pokaz filmowy Krajowym Rejestrem Filmowym , wyróżnieniem przyznawanym tylko „filmom o znaczeniu kulturowym, historycznym lub estetycznym”.

W 2001 roku Bogdanovich pojawił się ponownie z Kotem Miau . Wracając jeszcze raz do przeróbki przeszłości, tym razem do domniemanego zabójstwa reżysera Thomasa Ince'a przez Williama Randolpha Hearsta . Film był skromnym sukcesem krytyków, ale zarobił niewiele pieniędzy w kasie. Bogdanovich powiedział, że historię rzekomego morderstwa Ince opowiedział mu Welles, który z kolei powiedział, że słyszał ją od pisarza Charlesa Lederera .

.

W 2006 roku Bogdanovich połączył siły z ClickStar, gdzie prowadził klasyczny kanał filmowy, Golden Age of Movies Petera Bogdanovicha. Bogdanovich napisał również bloga na stronie. W 2003 roku wystąpił w filmie dokumentalnym BBC Easy Riders, Raging Bulls , a w 2006 roku pojawił się w filmie dokumentalnym Wanderlust . W następnym roku Bogdanovich otrzymał nagrodę za wybitny wkład w ochronę filmów przyznaną przez Międzynarodową Federację Archiwów Filmowych (FIAF) na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto .

W 2010 roku Bogdanovich rozpoczął pracę na wydziale reżyserii w School of Filmmaking na University of North Carolina School of the Arts . 17 kwietnia 2010 roku otrzymał nagrodę Mistrza Kina na 12. dorocznym Międzynarodowym Festiwalu Filmowym RiverRun . W 2011 roku otrzymał nagrodę autora przyznawaną przez Akademię Prasy Międzynarodowej , przyznawaną filmowcom, których wyjątkowa wizja i wyjątkowa kontrola artystyczna nad elementami produkcji nadają swoim filmom osobisty i charakterystyczny styl.

W 2012 roku Bogdanovich opublikował esej w The Hollywood Reporter , opublikowanym po strzelaninie w teatrze Aurora w Kolorado , w którym argumentował przeciwko nadmiernej przemocy w filmach:

Dzisiaj następuje ogólne odrętwienie publiczności. Za dużo mordów i zabijania. Uniewrażliwiasz ludzi, pokazując to przez cały czas. Liczba ciał na zdjęciach jest ogromna. Otępia publiczność, myśląc, że to nie jest takie straszne. W latach 70. zapytałem Orsona Wellesa, co jego zdaniem dzieje się z obrazami, a on powiedział: „Brutujemy publiczność. Skończymy jak rzymski cyrk , na żywo w Koloseum ”. Wydaje się, że szacunek dla ludzkiego życia ulega erozji.

, aby stworzyć dokumentalny podcast o jego życiu, którego premiera odbyła się w 2020 roku.

Kalendarz alternatywny

W latach 90. Bogdanovich opracował alternatywny kalendarz zatytułowany Rok i dzień: Kalendarz zaręczynowy bogini . Kalendarz składał się z 13 miesięcy po 28 dni oraz dnia bonusowego równego 365 dni. Każdy miesiąc został nazwany na cześć innego gatunku drzewa. Bogdanovich przypisywał inspirację do kalendarza pracom Roberta Gravesa .

Śmierć i dziedzictwo

Bogdanowicz zmarł z powodu powikłań choroby Parkinsona w swoim domu w Los Angeles 6 stycznia 2022 roku w wieku 82 lat. Jego śmierć zainspirowała wiele hołdów ze strony filmowców, aktorów i krytyków filmowych. Peter Bradshaw z The Guardian opisał go jako „kochającego kino i nieustraszonego geniusza kina”. The New York Times opisał Bogdanovicha jako „[geniusza] systemu Hollywood, który z wielkim sukcesem i frustracją pracował nad jego przekształceniem w tej samej epoce”.

Jego twórczość była cytowana jako inspiracja przez takich filmowców jak Quentin Tarantino , Rian Johnson , David Fincher , Edgar Wright , bracia Safdie , David O. Russell , Andy Muschietti , Sofia Coppola , Wes Anderson , Noah Baumbach i Julian Richards .

Filmografia

Kredyty reżyserskie

Film

Rok Tytuł Dyrektor Pisarz Producent Uwagi
1968 Podróż na planetę prehistorycznych kobiet tak Nie Nie Uznany jako Derek Thomas
Cele tak tak tak Również redaktor
1971 Wyreżyserowane przez Johna Forda tak tak Nie Film dokumentalny
Ostatni pokaz zdjęć tak tak Nie
1972 Co jest doktorku? tak tak tak
1973 Papierowy Księżyc tak Nie tak Nominacja – Złoty Glob dla Najlepszego Reżysera
1974 Daisy Miller tak Nie tak
1975 W końcu miłość tak tak tak
1976 Nickelodeon tak tak Nie Nominacja – Złoty Niedźwiedź
1979 Święty Jack tak tak Nie Festiwal Filmowy w Wenecji dla najlepszego filmu
1981 Wszyscy się śmiali tak tak Nie
1985 Maska tak Nie Nie Nominacja – Złota Palma
1988 Nielegalnie Pozdrawiam tak Nie tak
1990 Texasville tak tak tak
1992 Odgłosy wyłączone tak Nie Wykonawczy
1993 Rzecz zwana miłością tak Nie Nie
2001 Miau kota tak Nie Nie
2007 Bieganie w dół marzenia tak Nie Nie Film dokumentalny
2014 Jest zabawna w ten sposób tak tak Nie
2018 Wielki Buster: Święto tak tak tak Film dokumentalny

Telewizja

Rok Tytuł Uwagi
1995 Okna obrazkowe Odcinek: „Pieśń nad Pieśniami”
1995 Upadłe anioły Odcinek: „Dome taniec”
1996 Do Pana z Miłością II Film telewizyjny
1997 Cena Nieba Film telewizyjny
1997 Ratownicy: Historie odwagi: dwie kobiety Film telewizyjny
1998 Nagie miasto: zabójcze święta Film telewizyjny
1999 Święta zmiana Film telewizyjny
2004 Tajemnica Natalie Wood Film telewizyjny
2004 Soprano Odcinek: „ Edukacja sentymentalna
2004 Gwar Film telewizyjny

Kredyty aktorskie

Film

Dokument tylko głosowy
Rok Tytuł Rola Uwagi
1968 Cele Sammy Michaels
1968 Podróż na planetę prehistorycznych kobiet Narrator Tylko głos
1971 Ostatni pokaz zdjęć Disc dżokej Tylko głos
Niewymieniony w czołówce
1977 Noc otwarcia samego siebie Niewymieniony w czołówce
1979 Święty Jack Eddie Schumana
1981 Wszyscy się śmiali Dżokej dyskowy Niewymieniony w czołówce
1997 Pan Zazdrość Dr Howard Poke
1997 Cocktail whisky z sodą Szczery
1998 54 Patronka Elaine
1998 Polizać gwiazdę Dyrektor Krótki film
1999 Claire czyni to wielkim Arturo Mulligan Krótki film
1999 Wkrótce Bartłomiej
2001 Festiwal w Cannes Milo
2003 Kill Bill: Tom 1 Disc dżokej Tylko głos,
któremu przypisano „Specjalne podziękowania”
2004 Kill Bill: Tom 2 Disc dżokej Tylko głos,
któremu przypisano „Specjalne podziękowania”
2004 Definicja szaleństwa Piotr Bogdanowicz
2006 Niesławny Bennett Cerf
2007 Poświęcenie Roger Spade
2007 Książęta Lou
2007 Piąty pacjent Edward Birani
2007 Łamany angielski Iriving Mann
2007 Portier Piotr
2008 Hrabstwo Humboldt profesor Hadley
2010 Opuszczony Dr Markus Bensley
2010 Królowa Lotu Pedja Sapir
2013 Nie pozwól mi odejść Mężczyzna
2013 Indyk na zimno MAK
2013 Jesteś tu Sędzia Harlan Plath
2014 Gdy jesteśmy młodzi Głośnik
2014 Zdradzieckie serce Stary człowiek
2015 Perłowe wrota Marty
2016 Durant nigdy się nie zamyka Jerzy
2016 Pomiędzy nami Jerzy
2016 Sześć historii miłosnych w Los Angeles Duane Crawford
2018 Nocleg w Los Angeles dr hab.
2018 Druga Strona Wiatru Brooks Otterlake Nakręcony w latach 1970-1976
2018 Wielki Buster: Święto Narrator
2018 Odrodzony samego siebie
2019 Stworzycielka Theo Menckena
2019 To rozdział drugi Piotr - Dyrektor
2020 Willie i ja Charley

Telewizja

Rok Tytuł Rola Uwagi
1986 Światło księżyca samego siebie Niewymieniony
odcinek: „Prosta kupa”
1993 Północna ekspozycja samego siebie Odcinek: „Rosebud”
1994 Okna obrazkowe Lukka Odcinek: „Pieśń nad Pieśniami”
1995 Cybill samego siebie Niewymieniony
odcinek: „Zobacz Jeff Jump, Jump, Jeff, Jump!”
1997 Bella Mafia Vito Giancamo film telewizyjny
2000 Oceniono X Profesor filmowy film telewizyjny
2000-2007 Soprano Dr Elliot Kupferberg 15 odcinków
2003 Nieczynny Zach 6 odcinków
2004 8 prostych zasad randkowania z moją nastoletnią córką dr Lohr Odcinek: „Dziewczyna tatusia”
2005-2007 Prawo i porządek: zamiar przestępczy George Merritt 2 odcinki
2007 Simpsonowie Psycholog
2010 Jak poznałem twoją matkę samego siebie Odcinek: „ Roboty kontra zapaśnicy
2011 Rizzoli i Wyspy Arnold Whistler Odcinek: „Spalenie domu”
2014 Dobra żona samego siebie Odcinek: „Goliat i Dawid”
2016 Dokumentalny teraz! samego siebie Odcinek: „Pan Runner Up: Moje życie jako druhna Oscar, część 1”
2017–2019 Zdobądź Shorty Giustino Więcejpogody 4 odcinki

Filmy muzyczne

Rok Tytuł Artysta(y)
2012 Ciągłe rozmowy Pasja

Różnorodny

  • Wielkie występy – odcinek – James Stewart: A Wonderful Life – Onself (1987)
  • Wielkie występy – odcinek – Bacall on Bogart – on sam (1988)
  • John Wayne stojący wysoki – film telewizyjny – on sam (1989)
  • Ben Johnson: Trzeci kowboj po prawej stronie – film dokumentalny – on sam (1996)
  • Howard Hawks: amerykański artysta – film dokumentalny TV – on sam (1997)
  • Warner Bros. 75. rocznica: No Guts, No Glory – film dokumentalny TV – on sam (1998)
  • John Ford idzie na wojnę – film dokumentalny – on sam (2002)
  • Karloff i ja – dokument – ​​on sam (2006)
  • American Masters – odcinek – John Ford/John Wayne: Filmowiec i legenda – on sam (2006)
  • American Masters – odcinek – Hitchcock, Selznick i koniec Hollywood
  • Dyliżans: historia odkupienia – film dokumentalny – on sam (2006)
  • Upamiętnienie: „Rio Bravo” Howarda Hawksa – film krótkometrażowy – on sam (2007)
  • Ride, Boldly Ride: The Journey to El Dorado: 7-częściowy film dokumentalny (2009)
  • Marzy o cichym człowieku – dokument – ​​on sam (2010)
  • Peter Bogdanovich – Dyliżans Kryterium Kolekcji Wydanie Specjalne (2010)
  • Pierwszy film: Peter Bogdanovich o Red River – film specjalny Red River Criterion Collection Edition (2014)

Niezrealizowane filmy

(1984).

Książki

Książki Petera Bogdanovicha:

Komentarze audio

Komentarze naukowe

Korona

Cytaty

Źródła ogólne

  • Yule, Andrew, Pokazy obrazów: Życie i filmy Petera Bogdanovicha , Światło wapienia, 1992