Święty Roch -
Saint Roch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Roch
Św. Roch MET EP14.jpg
Święty RochFrancesco Francia
Spowiednik
Urodzić się C.
 1348
( trad. 1295)
Montpellier , Królestwo Majorki
Zmarł 15/16 sierpnia 1376/79
Voghera , hrabstwo Savoy ( trad. 1327, Montpellier)
Czczony w Kościół Katolicki
Komunia Anglikańska
Kościół Aglipayan
Kanonizowany ludowym zapałem; dodane do Martyrologium Rzymskiego przez papieża Grzegorza XIV
Święto 16
sierpnia 17 sierpnia (III Zakon Świętego Franciszka)
Atrybuty Rana na udzie, pies ofiarujący chleb, czapka pielgrzyma , laska pielgrzyma
Patronat Sarmato , Altare e Girifalco , Włochy. Wywoływany przeciwko: cholerze, epidemiom, problemom z kolanami, dżumie, chorobom skóry. Patronka: kawalerów, chorego bydła, psów, fałszywie oskarżonych, inwalidów, Stambułu, chirurgów, kafelków, grabarzy, handlarzy z drugiej ręki, pielgrzymów, aptekarzy, Pateros , Caloocan , Filipiny
w pobliżu kaplicy poświęconej Rochowi w 1506 roku.

Jest patronem psów, inwalidów, niesłusznie oskarżonych, kawalerów i kilku innych rzeczy. Jest patronem Dolo (niedaleko Wenecji ) i Parmy . Jest również patronem Casamassimy , Cisterna di Latina i Palagiano we Włoszech.

Saint Roch jest znany jako „ São Roque ” w języku portugalskim, jako „Sant Roc” w języku katalońskim i jako „ San Roque ” w języku hiszpańskim (w tym w byłych koloniach hiszpańskiego imperium kolonialnego, takich jak Filipiny ), a w Serbii znajduje się kościół Sveti Roka w Petrovaradin nazwany jego imieniem.

Etymologia

Roch otrzymuje różne imiona w różnych językach:

Biografia tradycyjna

Święty Roch, w Pinacoteca Vaticana
Św. Rocha
Święty Roch, Scilla, Kalabria .

Według jego Acta i jego życiorysu w Złotej Legendzie , urodził się w Montpellier , w tym czasie „na granicy Francji”, jak głosi Złota Legenda , jako syn szlachetnego gubernatora tego miasta. Nawet jego narodziny uznano za cud, ponieważ jego szlachetna matka była bezpłodna, dopóki nie pomodliła się do Najświętszej Maryi Panny . Cudem od urodzenia naznaczony czerwonym krzyżem na piersi, który rósł wraz z nim, wcześnie zaczął przejawiać surową ascezę i wielką pobożność; w dni, kiedy jego „pobożna matka pościła dwa razy w tygodniu, a błogosławione dziecko Rocke powstrzymało go dwa razy, także wtedy, gdy jego matka pościła w tygodniu i ssała jego matkę tylko raz tego dnia”.

Po śmierci rodziców w dwudziestym roku życia rozdał wszystkie swoje doczesne dobra wśród ubogich, takich jak Franciszek z Asyżu — chociaż jego ojciec na łożu śmierci mianował go gubernatorem Montpellier — i wyruszył jako żebracki pielgrzym do Rzymu. Przybywając do Włoch podczas epidemii dżumy , bardzo pilnie opiekował się chorymi w publicznych szpitalach w Acquapendente , Cesena , Rimini , Novara i Rzymie i podobno dokonał wielu cudownych uzdrowień poprzez modlitwę i znak krzyża i dotyk jego ręki . W Rzymie, zgodnie ze Złotą Legendą, zachował „kardynała Anglerii w Lombardii”, czyniąc na czole znak krzyża, który cudem pozostał. Posługując w Piacenzy sam w końcu zachorował. Został wydalony z miasta; i wycofał się do lasu, gdzie zrobił sobie szałas z konarów i liści, cudownie zaopatrywany w wodę przez powstałe w tym miejscu źródło; zginąłby, gdyby pies szlachcica imieniem Gothard Palastrelli nie dostarczał mu chleba i nie lizał jego ran, lecząc je. Hrabia Gothard, podążając za swoim psem myśliwskim, który niósł chleb, odkrył Rocha i został jego akolitą.

Po powrocie do Montpellier incognito został aresztowany jako szpieg (na rozkaz własnego wuja) i wtrącony do więzienia, gdzie marnował pięć lat i zmarł 16 sierpnia 1327 roku, nie ujawniając swojego imienia, aby uniknąć światowej chwały. (Dowody sugerują, jak wspomniano wcześniej, że poprzednie wydarzenia miały miejsce zamiast w Voghera w latach 70. XIII wieku).

Po jego śmierci, według Złotej Legendy ;

Jeden anioł przyniósł z nieba stół bosko wypisany złotymi literami do więzienia, które położył pod głową S. Rocke'a. I w tej tabeli było napisane, że Bóg udzielił mu modlitwy, to znaczy, że kto potulnie wzywa S.Rocke'a, nie zostanie zraniony żadną raną zarazy

Mieszczanie rozpoznali go również po znamię ; wkrótce został kanonizowany w powszechnym umyśle, a wielki kościół wzniesiony z czcią.

Podana przez Francesco Diedo data śmierci Rocha (1327 r.) poprzedzała traumatyczne nadejście Czarnej Śmierci w Europie (1347–1349) po długich wiekach nieobecności, dla której była bogata ikonografia dżumy, jej ofiar i świętych opiekuńczych. szybko rozwinęła się, w której ikonografia Roche znajduje swoje historyczne miejsce: wcześniej topos nie istniał. Natomiast św. Rocha z Montpellier nie można odrzucić na podstawie dat konkretnego wydarzenia związanego z zarazą. W średniowieczu termin "dżuma" był używany na określenie całego szeregu chorób i epidemii.

, by celebrować i promować kult Rocha.

Historię, że gdy soborowi w Konstancji groziła zaraza w 1414 roku, zarządzono publiczne procesje i modlitwy za wstawiennictwem Rocha, a epidemia ustała, dostarcza Francesco Diedo, wenecki gubernator Brescii , w swoim Vita Sancti Rochi , 1478. Kult Rocha nabrał rozpędu podczas dżumy dymieniczej , która przeszła przez północne Włochy w latach 1477–79.


Cześć

Grób Świętego Rocha w Wenecji.

Jego popularność, pierwotnie w środkowych i północnych Włoszech oraz w Montpellier, rozprzestrzeniła się w Hiszpanii, Francji, Libanie , Niderlandach , Brazylii i Niemczech, gdzie często był włączany do listy Czternastu Świętych Wspomożycieli , których cześć rozprzestrzeniła się w następstwie Czarna Śmierć . XVI-wieczna Scuola Grande di San Rocco i przylegający do niej kościół San Rocco zostały mu poświęcone przez konfraternię w Wenecji , gdzie podobno jego ciało zostało potajemnie przetłumaczone i zostało triumfalnie zainaugurowane w 1485 roku; Scuola Grande słynie z sekwencji obrazów Tintoretta , który namalował Rocha w chwale na płótnie sufitowym (1564).

Posąg św. Rocha, Bílá Hora, Praga (1751)
Kościoła rzymskokatolickiego Rocha z Montpellier, który już przez dwa stulecia był upamiętniony w Najświętszej Ofierze Mszy , tym samym ustalając 16 sierpnia jako jego święto powszechne.

. _

Roch otrzymał odnowioną uwagę i cześć podczas pandemii COVID-19 .

Święty Roch w sztuce

Święty Roch, Francesco Ribalta 1625, Museo de Bellas Artes, Walencja.

Po czarnej śmierci, a zwłaszcza włoskiej epidemii dżumy w latach 1477-79, pojawiły się nowe wizerunki chrześcijańskich męczenników i świętych, a Roch zyskał nową sławę i popularność. Sztuka religijna tamtych czasów podkreślała znaczenie świętego dla nękanych zarazą chrześcijan.

Nowe wizerunki Rocha związane z zarazą zostały zaczerpnięte z różnych źródeł. Teksty dotyczące dżumy pochodzące z czasów starożytnych i klasycznych, a także wierzenia chrześcijańskie, naukowe i ludowe, wszystko to przyczyniło się do powstania tej rodzącej się tradycji wizualnej. Jednymi z najpopularniejszych symboli dżumy były miecze, strzałki, a zwłaszcza strzały. Istniało również przewaga motywów memento mori , ciemnych chmur i znaków astrologicznych (signa magna), takich jak komety, które często były wymieniane przez lekarzy i autorów traktów o dżumie jako przyczyny dżumy. Fizyczne symptomy zarazy – podniesiona ręka, przechylona głowa, zapadnięte ciało – zaczęły symbolizować zarazę w malarstwie po czarnej śmierci.

Święci zarazy oferowali nadzieję i uzdrowienie przed, w trakcie i po czasach zarazy. Specyficzny styl malowania, wotum dżumy, uważany był za talizman odpędzania zarazy. Przedstawiał konkretną świętą jako wstawiennika między Bogiem a osobą lub osobami, które zleciły obraz – zwykle miastem, rządem, świeckim bractwem lub zakonem, aby odpokutować „wspólną winę” wspólnoty.

Te woty dżumy działały jako psychologiczna obrona przed chorobami, w których ludzie próbowali manipulować swoją sytuacją, prosząc o wstawiennictwo świętego przeciwko strzałom zarazy. Zamiast społeczeństwa przygnębionego i zrezygnowanego z powodu powtarzających się epidemii, te wota reprezentują ludzi podejmujących pozytywne kroki w celu odzyskania kontroli nad swoim środowiskiem. Malowidła przedstawiające Rocha przedstawiają pewność siebie, z jaką renesansowi czciciele starali się uzyskać nadprzyrodzoną pomoc w przezwyciężeniu spustoszenia zarazy.

Sama obfitość środków, za pomocą których ludzie wzywali pomoc niebiańskiego dworu, jest niezbędna do zrozumienia renesansowych reakcji na tę chorobę. Zamiast depresji czy rezygnacji, ludzie „posiadali pewność siebie, która stawia nawet apokaliptyczną katastrofę o wielkości czarnej śmierci w perspektywie bezpiecznego i życzliwego planu Boga dla ludzkości”.

Woty dżumy funkcjonowały zarówno po to, by prosić o pomoc wstawienniczą świętych dżumy, jak i nieść katharsis dla populacji, która właśnie była świadkiem głębokiego cielesnego zniszczenia zarazy. Wota ukazując świętych dżumy, takich jak Roch i Sebastian, wpłynęli na dystrybucję miłosierdzia Bożego, przywołując pamięć o ludzkim cierpieniu, którego doświadczył Chrystus podczas męki. W sztuce Rocha po 1477 święty ukazywał rany swego męczeństwa bez śladu bólu i cierpienia. Roch aktywnie podniósł ubranie, aby pokazać dymierzenie dżumy na udzie. Ten pokaz jego dżumy bubo pokazał, że „przyjął swoją chorobę jako wysłaną przez Boga okazję do naśladowania cierpień Chrystusa… [jego] cierpliwa wytrwałość [fizycznego cierpienia dżumy była] formą męczeństwa”.

Status Rocha jako pielgrzyma, który cierpiał z powodu zarazy, jest najważniejszy w jego ikonografii. „Widok Rocha, zranionego przez zarazę, ale żywego i zdrowego, musiał być emocjonalnie naładowanym obrazem obiecanego uzdrowienia. Oto dosłowny dowód na to, że można przeżyć zarazę, świętego, który triumfował nad chorobą we własnym ciele. "

Święty Roch w literaturze

F.T. Prince opublikował długi monolog z perspektywy psa św. Rocha zatytułowany „His Dog and Pilgrim” w swojej kolekcji z 1983 roku „ Później ” .

Zniszczenie posągu św. Rocha jest kluczowym wydarzeniem w powieści Clochemerle .

są widziani wokół posągu św. Rocha.

W Doomsday Book autorstwa Connie Willis średniowieczny ksiądz, który ma tendencję do nękania ofiar, nazywa się Ojciec Roche.

Św Guinefort , święty chart , został fantazyjnie zmieszany z historią świętego Rocha, oficjalnego patrona psów, ratując go apokryficznie przed śmiercią głodową, gdy zaginął w lesie. Historia jest anachronizmem , ponieważ Roch i pies urodzili się kilkadziesiąt lat osobno.

Zobacz też

  • Karol Boromeusz , który zmierzył się z zarazą w Mediolanie w 1576 r.
  • San Rocco , kościół rzymskokatolicki w Piacenza, Włochy

Cytaty

Ogólne odniesienia

  •  
    Ten artykuł zawiera tekst z publikacji znajdującej się obecnie w domenie publicznejChisholm, Hugh, ed. (1911). " Roch, Św .". Encyklopedia Britannica . 23 (wyd. 11). Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge. P. 425.
  • Acta sanctorum , sierpień, iii.
  • Charles Cahier, Les Characteristiques des saints , Paryż, 1867