Sidney Poitier -
Sidney Poitier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Sidney Poitier
1997-2007
Sidney Poitier 1968.jpg
Poitier w 1968 r.
Urodzić się
(
20.02.1927
)
20 lutego 1927
Miami, Floryda, USA
Zmarł 6 stycznia 2022
(2022-01-06)
(w wieku 94)
Beverly Hills, Kalifornia , Stany Zjednoczone
Narodowość
  • amerykański
  • Bahamski
Zawód
  • Aktor
  • reżyser
  • dyplomata
lata aktywności 1946-2009
Pracuje
Pełna lista
Małżonka(e)
Juanita Hardy
( m.  1950; dyw.  1965 )
( m.  1976 )
Wzmacniacz)
Diahann Carroll
(1959-1968)
Dzieci 6, w tym Sydney
Nagrody Pełna lista
Ambasador Bahamów
Ambasador w Japonii
2002–2007
Ambasador przy UNESCO
Kina.

Rodzina Poitiera mieszkała na Bahamach , wówczas jeszcze kolonii Korony , ale podczas ich wizyty niespodziewanie urodził się w Miami na Florydzie, co automatycznie przyznało mu obywatelstwo amerykańskie. Dorastał na Bahamach, ale w wieku 15 lat przeniósł się do Miami, a w wieku 16 lat do Nowego Jorku. Dołączył do American Negro Theatre , zdobywając swoją przełomową rolę w filmie jako uczeń szkoły średniej w filmie Blackboard Jungle (1955) . W 1958 Poitier zagrał u boku Tony'ego Curtisa jako spętanych łańcuchami skazańców zbiegłych w The Defiant Ones , który otrzymał dziewięć nominacji do Oscara; obaj aktorzy otrzymali nominacje dla najlepszego aktora, a Poitier był pierwszym aktorem czarnoskórym. Oboje mieli także nominacje do nagrody BAFTA dla najlepszego aktora, z wygraną Poitier. W 1964 zdobył Oscara i Złoty Glob dla najlepszego aktora za Konwalie (1963), grając złota rączkę pomagającą grupie niemieckojęzycznych zakonnic w budowie kaplicy.

Poitier otrzymał również uznanie za Porgy and Bess (1959), Rodzynkę w słońcu (1961) i A Patch of Blue (1965). Kontynuował przełom w trzech udanych filmach z 1967 roku, które poruszały kwestie rasy i stosunków rasowych : Do pana, z miłością ; Zgadnij, kto przyjdzie na kolację oraz W upale nocy , z których ten ostatni zdobył w tym roku Oscara dla najlepszego filmu . Za swoją rolę w ostatnim filmie otrzymał nominacje do Złotego Globu i BAFTA, aw sondażu w następnym roku został wybrany największą gwiazdą amerykańskiej kasy. Począwszy od lat 70., Poitier wyreżyserował także różne filmy komediowe, w tym Stir Crazy (1980), z udziałem Richarda Pryora i Gene'a Wildera , między innymi. Po prawie dziesięciu latach nieobecności w aktorstwie powrócił do telewizji i filmu, grając w Shoot to Kill (1988) i Sneakers (1992).

za wybitne całokształty twórczości filmowej.

Wczesne życie

Sidney Poitier urodził się 20 lutego 1927 roku w Miami na Florydzie. Był najmłodszym z siedmiorga dzieci Evelyn (

z domu
 
Outten) i Reginalda Jamesa Poitiera, bahamskich farmerów, którzy posiadali farmę na Cat Island . Rodzina jechała do Miami, żeby sprzedawać pomidory i inne produkty hurtownikom. Jego ojciec pracował także jako taksówkarz w Nassau . Poitier urodził się niespodziewanie w Miami, gdy jego rodzice byli w interesach; jego narodziny były trzy miesiące przedwcześnie i nie spodziewano się, że przeżyje, ale jego rodzice pozostali w Miami przez trzy miesiące, aby zadbać o jego zdrowie. Poitier dorastał na Bahamach, a następnie w kolonii Korony Brytyjskiej . Jego narodziny w Stanach Zjednoczonych uprawniały go do obywatelstwa amerykańskiego.

w XI wieku. Charles Leonard Poitier mógł pochodzić z Haiti, ale wcześniej mieszkał na Jamajce.

Sidney Poitier mieszkał z rodziną na Wyspie Kotów do dziesięciu lat, kiedy przenieśli się do Nassau. Tam został wystawiony na współczesny świat, gdzie zobaczył swój pierwszy samochód i po raz pierwszy doświadczył elektryczności, hydrauliki, chłodnictwa i filmów. Został wychowany jako katolik , ale później stał się agnostykiem o poglądach bliższych deizmowi .

rozporządzenia wojskowego 615-360 w grudniu 1944 r.

Po odejściu z wojska pracował jako pomywacz do naczyń, dopóki udane przesłuchanie nie przyniosło mu roli w produkcji amerykańskiego Negro Theatre, tej samej firmie, z którą oblał swoje pierwsze przesłuchanie.

Przechylać

Wczesna praca

Poitier dołączył do American Negro Theatre, ale został odrzucony przez publiczność. W przeciwieństwie do tego, czego oczekiwano wówczas od czarnoskórych aktorów, głuchota Poitiera uniemożliwiała mu śpiewanie. Zdeterminowany, by udoskonalić swoje umiejętności aktorskie i pozbyć się zauważalnego bahamskiego akcentu, następne sześć miesięcy poświęcił na osiągnięcie teatralnego sukcesu. Swój legendarny wzorzec mowy wzorował na osobowości radiowej Normana Brokenshire . Podczas swojej drugiej próby w teatrze został zauważony i otrzymał główną rolę w broadwayowskiej produkcji Lysistrata , za którą, choć trwał cztery dni, otrzymał zaproszenie do dubbingu dla Anny Lucasty .

W 1947 Poitier był członkiem-założycielem Komitetu ds. Murzynów w sztuce, organizacji, której uczestnicy byli zaangażowani w lewicową analizę wyzysku klasowego i rasowego.

1950

Scena ze sztuki Raisin in the Sun w 1959 roku, z (od lewej) Louisem Gossettem Jr. jako Georgem Murchisonem, Ruby Dee jako Ruth Younger i Poitierem jako Walterem Youngerem

Pod koniec 1949 roku Poitier musiał wybierać między głównymi rolami na scenie a ofertą pracy dla Darryla F. Zanucka w filmie Bez wyjścia (1950). Jego występ w No Way Out , jako lekarza leczącego kaukaskiego bigota (w tej roli Richard Widmark , który stał się jego przyjacielem), został zauważony i doprowadził do większej liczby ról, z których każda znacznie ciekawsza i bardziej widoczna niż większość afroamerykańskich aktorów zaproponowano czas. W 1951 roku udał się do RPA z afroamerykańskim aktorem Kanady Lee , aby zagrać w filmowej wersji Cry, the Beloved Country . Wyróżnienie Poitier kontynuował w roli Gregory'ego W. Millera, członka niepoprawnej klasy liceum w Blackboard Jungle (1955). Ale przemysł nie mógł zignorować jego występu w filmie Martina Ritta z 1957 roku na Edge of the City . To był skok w kierunku sławy, który mu przyznano.

Poitier lubił pracować dla reżysera Williama Wellmana przy Goodbye, My Lady (1956). Wellman był wielkim nazwiskiem, wcześniej wyreżyserował słynną Roxie Hart (1942) z Ginger Rogers i Magic Town (1947) z Jamesem Stewartem . To, co Poitier zapamiętał na długo, to cudowne człowieczeństwo tego utalentowanego reżysera. Wellman miał wrażliwość, którą Poitier uważał za głęboką, którą Wellman czuł, że musi to ukryć”. Poitier później chwalił Wellmana za inspirację dla jego przemyślanego podejścia do reżyserii, gdy w 1971 roku przejął ster od Josepha Sargenta na dla najlepszego aktora zagranicznego.

Poitier zagrał w pierwszej produkcji Raisin in the Sun u boku Ruby Dee na Broadwayu w Ethel Barrymore Theatre w 1959 roku. Sztukę wyreżyserował Lloyd Richards . Sztuka przedstawiła szczegóły z życia Czarnych publiczności w przeważającej części Białej Broadway, podczas gdy reżyser Richards zauważył, że była to pierwsza sztuka, do której przyciągnęła duża liczba Czarnych. Sztuka była przełomowym dziełem amerykańskiego teatru z Frankiem Richem , krytykiem The New York Times piszącym w 1983 roku, że Rodzynka w słońcu „na zawsze zmieniła amerykański teatr”. Za swoją rolę otrzymał nagrodę Tony dla najlepszego aktora w nominacji do sztuki. W tym samym roku Poitier zagrała w filmowej adaptacji Porgy and Bess (1959) u boku Dorothy Dandridge . Za swoją rolę Poitier otrzymał nominację do Złotego Globu w 1960 roku dla najlepszego aktora w musicalu lub komedii .

1960

Gdyby tkanka społeczeństwa była inna, krzyczałbym do nieba, żeby grać złoczyńców i radzić sobie z różnymi obrazami życia Murzynów, które byłyby bardziej wymiarowe. . . Ale niech mnie diabli, jeśli zrobię to na tym etapie gry. Nie wtedy, gdy w filmach pracuje tylko jeden Murzyn, z jakimkolwiek stopniem konsekwencji. . .

Sidney Poitier (1967)

W 1961 Poitier zagrał w filmowej adaptacji Raisin in the Sun , za którą otrzymał kolejną nominację do Złotego Globu. Również w 1961 Poitier zagrał w Paris Blues obok Paula Newmana , Joanne Woodward , Louisa Armstronga i Diahann Carroll . Film zajmował się ówczesnym amerykańskim rasizmem , przeciwstawiając go otwartej akceptacji Czarnych przez Paryż . W 1963 wystąpił w Lilie polne . Za tę rolę zdobył Oscara dla najlepszego aktora i został pierwszym czarnym mężczyzną, który zdobył tę nagrodę. Jego satysfakcja z tego zaszczytu została podważona przez jego obawy, że ta nagroda była bardziej gratulacją branży za posiadanie go jako symbolu i powstrzymywałaby go od proszenia później o bardziej merytoryczne względy. Poitier pracował stosunkowo niewiele w ciągu następnego roku; pozostał jedynym głównym aktorem pochodzenia afrykańskiego, a oferowane role były głównie typowane jako łagodnie mówiący.

W 1964 Poitier nagrał z kompozytorem Fredem Katzem album zatytułowany Poitier Meets Plato , w którym Poitier recytuje fragmenty pism Platona . Wystąpił także w zimnowojennym dramacie The Bedford Incident (1965) u boku producenta filmu Richarda Widmarka, biblijnym epickim filmie The Greatest Story Ever Told (1965) u boku Charltona Hestona i Maxa von Sydowa oraz A Patch of Blue (1965) co - z udziałem Elizabeth Hartman i Shelley Winters .

W 1967 roku odniósł największe sukcesy w kasie, będąc komercyjnym szczytem jego kariery, dzięki trzem popularnym filmom: Do pana z miłością , W upale nocy i Zgadnij, kto przyjdzie na obiad . W Do Pana z miłością Poitier gra nauczyciela w szkole średniej na East End w Londynie . Film porusza kwestie społeczne i rasowe w szkole w śródmieściu. Film spotkał się z mieszanym odzewem; jednak Poitier został pochwalony za swój występ, a krytyk z Time'a napisał: „Nawet słabe chwile ratuje Poitier, który inwestuje swoją rolę w subtelne ciepło”.

uważał, że doskonałe Poitier i wybitne kreacje Steiger przezwyciężyły godne uwagi wady, w tym nierówny scenariusz. Za swój występ Poitier otrzymał nagrodę Złotego Globu i nominację do nagrody

W dramacie społecznym Stanleya Kramera Zgadnij kto przyjdzie na obiad , Poitier zagrał mężczyznę w związku z białą kobietą graną przez Katharine Houghton . Film obraca się wokół tego, jak zabiera go na spotkanie z rodzicami, granymi przez Katharine Hepburn i Spencer Tracy . Film był jednym z nielicznych filmów, które w tamtym czasie przedstawiały małżeństwo międzyrasowe w pozytywnym świetle, ponieważ małżeństwa międzyrasowe były w przeszłości nielegalne w większości stanów Stanów Zjednoczonych. W 17 stanach, głównie południowych, było to nadal nielegalne do 12 czerwca 1967 roku, sześć miesięcy przed premierą filmu. Film odniósł krytyczny i finansowy sukces. W swojej recenzji filmowej Roger Ebert opisał postać Poitiera jako „szlachetnego, bogatego, inteligentnego, przystojnego, etycznego eksperta medycznego” i że film „jest wspaniałą rozrywką. Rozśmieszy, a może nawet doprowadzi do płaczu”. Aby wygrać rolę doktora Prentice'a w filmie, Poitier musiał wziąć udział w przesłuchaniu do Tracy i Hepburn na dwóch oddzielnych przyjęciach.

Poitier zaczął być krytykowany za bycie typem wyidealizowanych Afroamerykanów, którym nie pozwolono mieć żadnych wad seksualności lub osobowości, takich jak jego postać w Zgadnij, kto przyjdzie na obiad . Poitier sam był świadom tego wzorca, ale był w tej sprawie skonfliktowany. Chciał bardziej zróżnicowanych ról; czuł się również zobowiązany do dawania przykładu swoim bohaterom, kwestionując stare stereotypy, ponieważ był jedynym ważnym aktorem pochodzenia afrykańskiego, który w tamtym czasie występował w głównych rolach w amerykańskim przemyśle filmowym. Na przykład w 1966 r. odrzucił możliwość zagrania głównej roli w telewizyjnej produkcji telewizji NBC Otella , mając na uwadze ten duch. Mimo to wiele filmów, w których Poitier zagrała w latach 60., zostało później cytowanych jako thrillery społeczne zarówno przez filmowców, jak i krytyków.

lata 70.

W Heat of the Night pojawił się jego najbardziej udany bohater, Virgil Tibbs, detektyw z Filadelfii w Pensylwanii, którego kariera była tematem dwóch sequeli: They Call Me Mister Tibbs! (1970) i Organizacja (1971).

.

(1980), która przez wiele lat była najbardziej dochodowym filmem wyreżyserowanym przez osobę pochodzenia afrykańskiego.

Późniejsza kariera

W 1985 roku wyreżyserował Fast Forward , aw 1990 ponownie spotkał się z Cosbym, reżyserując go w rodzinnej komedii Ghost Dad .

W 1988 roku zagrał w Shoot to Kill z Tomem Berengerem . W 1992 roku zagrał w Sneakers z Robertem Redfordem i Danem Aykroydem . W 1997 roku zagrał drugoplanową rolę w Szakalu z Richardem Gere i Brucem Willisem . W latach 90. zagrał w kilku dobrze przyjętych filmach telewizyjnych i miniserialach, takich jak Oddzielni, ale równi (1991), Do pana z miłością II (1996), Mandela i de Klerk (1997) oraz Proste życie Noah Dearborna (1999) . ). Otrzymał nominacje do nagrody Emmy za prace w filmach Oddzielne, ale równe oraz Mandela i de Klerk , a za te pierwsze nominacje do Złotego Globu . Zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album mówiony w 2001 roku.

W 2002 roku Poitier otrzymał Honorową Nagrodę Akademii w 2001 roku za ogólny wkład w kino amerykańskie. Później podczas ceremonii Denzel Washington zdobył nagrodę dla najlepszego aktora za rolę w Dniu treningu , stając się drugim czarnym aktorem, który zdobył tę nagrodę. W swoim zwycięskim przemówieniu Waszyngton zasalutował Poitierowi, mówiąc: „Zawsze będę cię gonił, Sidney. Zawsze będę podążał twoimi śladami. Nie ma nic, co wolałbym zrobić, sir”.

Wraz ze śmiercią Ernesta Borgnine'a w 2012 roku Poitier stał się najstarszym żyjącym laureatem Oscara dla najlepszego aktora. 2 marca 2014 roku Poitier pojawił się wraz z Angeliną Jolie na 86. Akademii , aby wręczyć nagrodę dla najlepszego reżysera . Otrzymał owację na stojąco, a Jolie podziękowała mu za cały jego wkład w Hollywood, stwierdzając: „Jesteśmy twoim dłużnikiem”. Poitier wygłosił krótkie przemówienie, mówiąc swoim rówieśnikom, aby „kontynuowali wspaniałą pracę”, wywołując gorące oklaski. W 2021 roku akademia poświęciła lobby nowego Academy Museum of Motion Pictures w Los Angeles jako „Sidney Poitier Grand Lobby” na jego cześć.

Zarząd i służba dyplomatyczna

Od 1995 do 2003 roku Poitier był członkiem rady dyrektorów The Walt Disney Company .

W kwietniu 1997 r. Poitier został ambasadorem Bahamów w Japonii, które to stanowisko piastował do 2007 r. W latach 2002-2007 był jednocześnie ambasadorem Bahamów przy UNESCO .

Życie osobiste

Dom Poitiera w Stuyvesant, Nowy Jork , 2019

Poitier po raz pierwszy ożenił się z Juanitą Hardy od 29 kwietnia 1950 roku do 1965 roku. Chociaż Poitier został mieszkańcem Mount Vernon w hrabstwie Westchester w stanie Nowy Jork w 1956 roku, wychowali swoją rodzinę w Stuyvesant w stanie Nowy Jork , w domu nad rzeką Hudson . W 1959 Poitier rozpoczął dziewięcioletni romans z aktorką Diahann Carroll. Ożenił się z Joanną Shimkus , kanadyjską aktorką, która wystąpiła u boku Poitiera w Zaginionym człowieku w 1969 roku, 23 stycznia 1976 roku i pozostali małżeństwem do końca życia. Miał cztery córki ze swoją pierwszą żoną (Beverly, Pamela, Sherri i Gina) oraz dwie z drugą (Aniką i Sydney Tamiią ). Oprócz sześciu córek Poitier miał ośmioro wnucząt i troje prawnuków. Kiedy we wrześniu 2019 r. na Bahamy uderzył huragan Dorian , rodzina Poitiera miała 23 zaginionych krewnych.

Śmierć i hołdy

6 stycznia 2022 roku Poitier zmarł w swoim domu w Beverly Hills w Kalifornii w wieku 94 lat. Jego śmierć potwierdził Fred Mitchell , minister spraw zagranicznych Bahamów . Zgodnie z kopią jego aktu zgonu uzyskaną przez TMZ , bezpośrednią przyczyną zgonu była niewydolność krążeniowo-oddechowa, a wśród przyczyn leżących u podstaw wymieniono

Po śmierci Poitiera wiele wydanych oświadczeń na jego cześć, w tym prezydent Joe Biden , napisał między innymi: „Dzięki niezachwianej wielkości i opanowaniu – jego wyjątkowe ciepło, głębia i postawa na ekranie – Sidney pomógł otworzyć serca milionów i zmienił sposób Ameryka zobaczyła siebie.” Były prezydent Barack Obama złożył hołd Poitierowi, nazywając go „szczególnym talentem, który uosabiał godność i łaskę”. Michelle Obama , Bill Clinton i Hillary Clinton również wydali oświadczenia.

i inni.

Filmografia

Nagrody i wyróżnienia

Poitier nagrodzony Prezydenckim Medalem Wolności przez prezydenta Baracka Obamę w sierpniu 2009 r.

Poitier został pierwszym czarnym aktorem, który zdobył Oscara dla najlepszego aktora za Lilie w polu (1963). Otrzymał również nagrodę Grammy , dwie nagrody Złotego Globu oraz Nagrodę Filmową Brytyjskiej Akademii Filmowej . Za życia otrzymał wiele honorowych nagród, w tym Nagrodę Honorową Akademii za całokształt twórczości filmowej w 2001 roku. W 1992 roku Poitier otrzymał nagrodę AFI Life Achievement Award . W 1994 Poitier otrzymał gwiazdę w Hollywood Walk of Fame . W 1981 roku otrzymał Złoty Glob Cecil B. DeMille Award , a w 2016 roku otrzymał BAFTA Fellowship .

. W 1986 roku wygłosił przemówienie inauguracyjne w klasie maturalnej Uniwersytetu w Miami i otrzymał honorowy stopień doktora sztuk pięknych.

Spuścizna

Poitier do .
 2013

Poitier został opisany jako ikona w jego nekrologu przez USA Today . Laura Jacobs dla Vanity Fair okrzyknęła Poitier „ Martinem Lutherem Kingiem Jr. z filmów”. Kilku historyków filmowych i dziennikarzy nazwało go pierwszą afroamerykańską gwiazdą filmową w Hollywood. New York Times zauważył po jego śmierci, że Poitier odegrał kluczową rolę w różnorodności Hollywood i „utorował drogę czarnym aktorom w filmie”. The Hollywood Reporter napisał, że „Poitier był pierwszym aktorem, który wystąpił w głównych hollywoodzkich filmach, które przedstawiały czarnoskórego mężczyznę w niestereotypowy sposób, a jego wpływ, zwłaszcza w latach 50. i 60. jako wzór do naśladowania i twórca obrazu, był niezmierzony ”.

Podczas wręczania Poitierowi Honorowej Nagrody Akademii w 2002 roku, Denzel Washington powiedział o Poitier: „Przed Sidneyem afroamerykańscy aktorzy musieli pełnić drugoplanowe role w głównych filmach studyjnych, które łatwo było wyciąć w niektórych częściach kraju. Ale nie można było wyciąć Sidneya Poitiera z obrazu Sidneya Poitiera”. Był wpływowym afroamerykańskim aktorem i był bardzo postrzegany jako taki, ponieważ został pierwszym czarnoskórym aktorem nominowanym do Oscara i pierwszym czarnym aktorem płci męskiej, który zdobył tę nagrodę. Był również opisywany jako „jedyny przedstawiciel” Afroamerykanów w kinie głównego nurtu w latach 50. i 60., zwłaszcza w okresie rozkwitu amerykańskiego ruchu praw obywatelskich . New York Times zauważył, że Poitier był „ambasadorem w białej Ameryce i łagodnym symbolem czarnej potęgi ”. Za swoją rolę w dywersyfikacji Hollywood i za rolę w torowaniu drogi kolejnym czarnym aktorom, został opisany jako jedna z "najważniejszych postaci XX-wiecznego Hollywood".

Były prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama zauważył, że Poitier „[rozszerzył] narodowy dialog na temat rasy i szacunku” oraz „otworzył drzwi dla pokolenia aktorów”.

Działa o Poitier

Autobiografie

Poitier napisał trzy książki autobiograficzne:

Poitier jest także przedmiotem biografii Sidney Poitier: Człowiek, aktor, ikona (2004) historyka Arama Goudsouziana.

Poitier napisał powieść Montaro Caine , wydaną w maju 2013 roku.

Filmy o Poitier

  • Sidney Poitier: Jedno jasne światło (2000)
  • Sidney Poitier, outsider w Hollywood ( Sidney Poitier, outsider z Hollywood ) (2008)

Zobacz też

Uwagi

Bibliografia