Wilhelm Marks -
Wilhelm Marx

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Reichskanzler Wilhelm Marx (przycięte).jpg
Marks w 1923 r.
Kanclerz Niemiec
W urzędzie

17 maja 1926 – 12 czerwca 1928
Prezydent Paul von Hindenburg
Zastępca Oskar Hergt
Poprzedzony
Hans Luter
zastąpiony przez
Hermanna Müllera
W urzędzie

30 listopada 1923 – 15 stycznia 1925
Prezydent Fryderyka Eberta
Zastępca Karl Jarres
Poprzedzony
Gustav Stresemann
zastąpiony przez
Hans Luter
Minister Sprawiedliwości Rzeszy
W urzędzie

10 stycznia 1926 – 12 maja 1926
Kanclerz Hans Luter
Poprzedzony
Hans Luter (działanie)
zastąpiony przez
Johannes Bell
Minister Rzeszy ds. Ziem Okupowanych
W urzędzie

10 stycznia 1926 – 12 maja 1926
Kanclerz Hans Luter
Poprzedzony
Hans Luter
zastąpiony przez
Johannes Bell
Minister Prezydent Prus
W urzędzie

18.02.1925 – 06.04.1925
Poprzedzony
Otto Braun
zastąpiony przez
Otto Braun
W urzędzie

17 stycznia 1922 – 8 grudnia 1928
Poprzedzony
Karl Trimborn
zastąpiony przez
Ludwig Kaas
Dane osobowe
Urodzić się
Wilhelma Marksa

(
1863-01-15
)
15 stycznia 1863
Kolonia , Prusy
Zmarł 5 sierpnia 1946
(1946-08-05)
(w wieku 83 lat)
Bonn , Niemcy okupowane przez aliantów
Partia polityczna Środek
Małżonka(e) Johanna Verkoyen
Dzieci 4
Zawód Prawnik

Wilhelm Marx (15 stycznia 1863 – 5 sierpnia 1946) był niemieckim prawnikiem, politykiem katolickim i członkiem Partii Centrum . Dwukrotnie był kanclerzem Niemiec , od 1923 do 1925 i ponownie od 1926 do 1928, a także krótko pełnił funkcję ministra-prezydenta Prus w 1925 r. w Republice Weimarskiej . Mając łącznie 3 lata, 73 dni, był najdłużej z rzędu kanclerzem w Republice Weimarskiej.

Wczesne życie

Urodził się w 1863 w Kolonii jako syn Johanna Marksa, rektora szkoły katolickiej (1822–1882) i jego żony Gertrudy (1826–1909). Miał siostrę Barbarę, która później przewodniczyła urszulankom w Kolonii .

Marks zdał maturę w Marzellengymnasium w 1881 r. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie w Bonn w latach 1881-1884. Jako student został członkiem Katolickiego Stowarzyszenia Studentów Arminia z Bonn (część Kartellverband ).

Marks poślubił Johannę Verkoyen (1871–1946) w 1891 roku i mieli w sumie czworo dzieci (trzech synów i córkę).

W 1888 zdał Zweite Staatsprüfung dla pruskiej służby cywilnej i rozpoczął pracę jako asesor w Kolonii i Waldbröl , a później w księdze wieczystej w Simmern . W 1894 został sędzią w Elberfeld . W 1904 Marks został Landgerichtsrat w Kolonii, w 1907 Oberlandesgerichtsrat w Düsseldorfie , w styczniu 1921 Landgerichtspräsident w Limburg an der Lahn , a 27 września 1921 Senatspräsident z Kammergericht Berlin bez wymogu pełnienia służby w tym samym dniu, w którym został wybrany na prezydenta Reichstagu frakcja Partii Centrum .

Pod rządami Cesarstwa Niemieckiego , zdominowanego przez protestanckie Prusy, jego działalność religijna i polityczna utrudniała mu karierę prawniczą.

Wczesna kariera polityczna

Marks rozpoczął działalność polityczną w Elberfeld, gdzie związał się z partią Centrum. Od 1899 do 1918 był członkiem Abgeordnetenhaus , niższej izby Landtagu Prus . Od 1899 do 1904 był przewodniczącym Partii Centrum w Elberfeld. Od 1906 do 1919 był wiceprzewodniczącym partii w Nadrenii . W 1907 został przewodniczącym Partii Centrum w Düsseldorfie, aw 1910 przewodniczył augsburskiemu Katolikentagowi . Od 1910 do 1918 był członkiem Reichstagu . W 1911 założył Katholische Schulorganisation , aby walczyć z sekularyzacją niemieckiego systemu szkolnego.

.

. Kiedy w listopadzie 1923 r. upadł

Kanclerz

I kadencja, 1923–1925

30 listopada 1923 r. Marks utworzył rząd mniejszościowy oparty na Partii Centrum, DVP , BVP i DDP . Sytuacja finansowa i gospodarcza Rzeszy była wówczas tragiczna, a władzę centralną kwestionowały prawicowe i lewicowe rządy państwowe oraz separatyzm w Nadrenii. Do osiągnięć gabinetu należała stabilizacja waluty po wprowadzeniu rentenmarku , konsolidacja fiskalna, rozwiązanie konfliktu między Rzeszą a prawicowym rządem Bawarii oraz deeskalacja na terytoriach okupowanych. W styczniu 1924 r. reforma Emmingera zastąpiła system sądów przysięgłych w Niemczech mieszanym systemem kariery i ławników.

Po majowych wyborach 3 czerwca 1924 r. utworzono drugi gabinet Marksa. Ponownie był to rząd mniejszościowy, oparty na partiach, które nie miały zdecydowanej większości w Reichstagu; trwała do grudnia 1924 r. Koncentrowała się na stosunkach z aliantami i odzyskaniu kontroli nad okupowanymi terytoriami na zachodzie. W sierpniu rząd podpisał Plan Dawesa dotyczący wypłat odszkodowań. Po grudniowych wyborach do Reichstagu Marks nie był w stanie utworzyć gabinetu i 15 grudnia 1924 zrezygnował. Pozostał na stanowisku dozorcy do 15 stycznia 1925.

W polityce społecznej w pierwszym okresie kanclerza Marksa wprowadzono (w 1924 r.) zasiłki rodzinne dla pracowników państwowych.

Przerwanie

Minister Prezydent Prus i kandydat na prezydenta, 1925

W lutym 1925 Marks został ministrem-prezydentem Prus , na wezwanie Partii Centrum w Landtagu . 18 marca jego partia nominowała go w wyborach prezydenckich po śmierci prezydenta Friedricha Eberta . W pierwszej turze głosowania Marks był kandydatem Partii Centrum, aw drugiej całej Koalicji Weimarskiej . Marks otrzymał w pierwszej turze blisko 4 miliony głosów. Jednak w drugiej turze został pokonany przez Paula von Hindenburga , ponieważ Ernst Thälmann , kandydat komunistów , również stanął i podzielił głos. Ponadto BVP wezwała swoich zwolenników do głosowania na Hindenburga.

Marks przegrał o 13,7 miliona do 14,6 miliona głosów Hindenburga. W kwietniu Otto Braun zastąpił Marksa na stanowisku ministra-prezydenta. Marks zrezygnował po tym, jak nie był w stanie stworzyć działającego gabinetu.

II kadencja, 1926–1928

Przywódca partii Centrum Marks w Reichstagu, czerwiec 1928.

Marks rozważał odejście z polityki, ale 26 stycznia 1926 przyjął nominację na Reichsminister der Justiz (minister sprawiedliwości) i minister ziem okupowanych w drugim gabinecie Hansa Lutra . Po upadku rządu Lutra Stresemann zaproponował Marksowi stanowisko kanclerza, a Hindenburg mianował go 17 maja 1926 roku.

, którzy obalili rząd , wykluczyli się tym samym z roli w następnym.

. W tym samym roku rząd starał się ujednolicić administrowane lokalnie wypłaty pomocy dla biednych, ustalając je zgodnie z cenami podstawowych towarów. W tym samym roku Niemcy jako pierwszy duży kraj uprzemysłowiony podpisały Porozumienie Waszyngtońskie dotyczące przedłużonego urlopu macierzyńskiego.

Republiki Weimarskiej.

Poźniejsze życie

Po słabych wynikach Partii Centrum w majowych wyborach Marks ostatecznie zrezygnował również z funkcji przewodniczącego partii 8 grudnia 1928 r. Następnie skupił się na pracy dla licznych stowarzyszeń i organizacji obywatelskich. W 1932 zrezygnował z mandatu w Reichstagu i przeszedł na emeryturę.

Podczas nazistowskich Niemiec Marks został oskarżony w tak zwanej Volksvereinsprozeß (od nazwy Ludowego Związku Katolickich Niemiec , któremu był przewodniczącym) w 1933, ale oskarżenie przeciwko niemu zostało wycofane w 1935. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował zamieszkać w Bonn , gdzie zmarł w 1946. Marks jest pochowany w Melaten-Friedhof w Kolonii.

Bibliografia

Urzędy polityczne kanclerz Niemiec
1923–1925 Premier Prus
1925 kanclerz Niemiec
1926–1928